เพียงชั่วพริบตา องครักษ์เหล็กก็สังหารองครักษ์จิงหงที่คุ้มกันซือหยุนและตระกูลหวังจนสิ้นซาก
มู่เหยียนยกขาก้าวข้ามศพองครักษ์จิงหง ค่อยๆ เดินตรงไปหาหวังกั๋วเสียงและซือหยุน
หวังกั๋วเสียงประคองหวังหมานบุตรชายของตน เห็นว่าสถานการณ์สิ้นหวังแล้ว จึงตวาดเสียงเข้ม "มู่เหยียน! หากเจ้าบังอาจแตะต้องฝ่าบาทชิ่งอู่และตระกูลหวังของข้า จักต้องถูกสามรัฐอื่นยกทัพมาปราบปรามแน่นอน!"
มู่เหยียนหัวเราะเย็น "ข้าเห็นว่าเจ้าตาบอดและหัวใจก็บอดเสียแล้ว ซีหรงถูกทำลายล้างไปแล้ว ส่วนการประณามหยามเหยียด ข้าเองก็ถนัดนัก!"
หวังกั๋วเสียงโกรธจัด "มู่เหยียน! เจ้าไร้ยางอาย!"
มู่เหยียนแววตาเย็นเยียบ ด่าทอ "เจ้าแก่ชั่ว! ชั่วชีวิตเจ้าไม่เคยทำคุณความดีใดๆ เลยแม้แต่น้อย กลับคิดแต่จะขี้ขลาดหวาดกลัว แย่งความดีความชอบจากฟ้า! แต่งตัวเป็นผู้ดีมีศีลธรรม ท่าทางคดโกงคดโกง ข้าแค่มองเจ้าแวบเดียวก็รู้สึกคลื่นไส้อ้วก!"
หวังกั๋วเสียงถูกมู่เหยียนด่าจนตัวสั่นเทิ้ม ยกมือที่สั่นระริกชี้หน้ามู่เหยียน "มู่...มู่เหยียน เจ้า...เจ้า...เด็กอวดดี!"
มู่เหยียนสีหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย "อวดดีอย่างไรก็ไม่เท่าเจ้าที่ขายลูกสาวเอาหน้า ขายเกียรติวงศ์ตระกูล ซ่อนหัวซ่อนหางขี้ขลาด หลุมศพของเจ้าก็คงมีต้นไม้ขึ้นคลุมแล้ว!"
หวังกั๋วเสียงได้ยินมู่เหยียนสาปแช่งว่าวันนี้ต้องตาย สีหน้าแดงก่ำ หายใจไม่ทั่วท้อง