เมื่อจั้นหลานเห็นสีหน้าหงุดหงิดของนางหวัง นางก็มิได้โกรธ กลับยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า "นี่คือโสมอายุร้อยปี"
นางหวังนัยน์ตาเป็นประกาย มองไปที่จั้นหลาน สิ่งที่นางถืออยู่นั้นคือโสมอายุร้อยปีงั้นหรือ?
อย่าล้อเล่นเลย นางต้องถูกหมอเถื่อนหลอกแน่ ๆ
จนกระทั่งจั้นหลานเปิดห่อของในมือ ดวงตาของนางหวังก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
นางคลายคิ้วที่ขมวด รับมันมาดมดูอย่างละเอียด แล้วตรวจดู ก่อนจะพยักหน้า "เป็นโสมที่ดีจริง ๆ"
จั้นหลานผงกศีรษะรับ แล้วยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ
โสมมีสรรพคุณบำรุงชี่ต้นกำเนิด ฟื้นชีพจร ยึดร่างกายไม่ให้เสื่อมสลาย บำรุงม้ามและปอด สร้างหยินบำรุงเลือด ทำให้จิตสงบและปัญญาแจ่มใส เหมาะกับจั้นซินเฉิงในยามนี้
ยิ่งกว่านั้น โสมอายุพันปีเป็นเพียงตำนาน หาได้ยากยิ่ง โสมอายุร้อยปีเช่นนี้ถือเป็นของดีแล้ว
นางหวังได้ของดีเช่นนี้มา ไม่กล้ารีรอ รีบสั่งคนไปเคี่ยวยาทันที
จั้นหลานมองนางหวังจับชีพจรให้จั้นซินเฉิง นางมีท่าทีอ่อนโยนนอบน้อมเช่นเดียวกับก่อนเกิดใหม่ กล่าวเสียงเบา "ท่านย่า ข้าน้อยเชิญหมอมา คนหนึ่ง อยู่ที่ห้องโถงด้านข้าง ให้ท่านอารองตรวจดูเถิดเจ้าค่ะ"
นางหวังขมวดคิ้ว นางเองก็เป็นหมอ หมอที่จั้นหลานเชิญมาจะดีได้สักเพียงใด
นางมองจั้นหลาน จั้นหลานยังคงมีท่าทีนอบน้อมต่อนางผู้เป็นยายเช่นเดิม นางกล่าวเสียงเรียบ "ไม่ต้องแล้ว โรคของลุงรอง เจ้าค่อย ๆ ดูแลเอง"
นางรู้แก่ใจดี โรคของจั้นซินเฉิง หากไม่ใช่หมอเทวดามา รักษาได้เพียงประคองไปวัน ๆ ใครก็ช่วยไม่ได้
ครึ่งชั่วยามต่อมา นางหวังป้อนน้ำโสมที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จให้จั้นซินเฉิงด้วยตนเอง สีหน้าของเขาดูดีขึ้นบ้างจริง ๆ