จั้นหลานสีหน้าไร้อารมณ์มองหลี่ซื่อซึ่งร่างกายถูกทรมานจนไม่อาจมองเห็นความงามในอดีตได้อีก "สามีของเจ้าเซวี่ยเว่ยได้ฆ่าตัวตายแล้ว บุตรีของเจ้าลักพาตัวข้า หมายจะฆ่าข้า ความผิดของนางหนักยิ่งกว่าเจ้าหลายเท่า ฆ่าอ๋อง ต้องโทษประหาร!"
หลี่ซื่อเบิกตากว้าง "อะไรกัน! เขาตายแล้ว โหรวเอ๋อร์เมื่อใดกันที่มันจะฆ่าเจ้า..."
จั้นหลานเล่นแส้ในมือพลางกล่าว "เช่นนั้นเจ้าก็ไปถามบุตรีดีๆ ของเจ้าเองสิ"
หลี่ซื่อมองไปทางจั้นเสวี่ยโหรว พบว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องเขม็งมาทางนาง จั้นเสวี่ยโหรวคำรามใส่หลี่ซื่อ "ก็ความผิดของเจ้า!"
หากมิใช่ว่าตอนนั้นหลี่ซื่อเผยความลับเรื่องกำเนิดของนางให้รั่วไหล นางก็ยังคงเป็นลูกสาวสายหลักแห่งจวนแม่ทัพอยู่
ก็ความผิดของมารดานางที่โง่เขลา ทำอะไรไม่รู้จักกำจัดให้สิ้นซาก ตั้งแต่เด็กควรจะบีบคอจั้นหลานให้ตายเสีย ถึงวันนี้ก็จะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
จั้นหลานมองสีหน้าของจั้นเสวี่ยโหรวก็รู้ว่านางคิดอะไรอยู่ในใจ อย่าหวังว่าคนชั่วจะเป็นคนดีขึ้นมาได้โดยพลัน
พวกมันมักจะโทษว่าตอนนั้นตัวเองยังทำได้ไม่โหดร้ายพอ
เซียวเฉินมองจั้นเสวี่ยโหรวมารดาบุตรี เขาเป็นผู้ที่เข้าใจที่สุดว่าทำไมจั้นหลานถึงได้เกลียดชังมารดาบุตรีคู่นี้เพียงใด
ไม่ว่ามารดาบุตรีคู่นี้จะได้รับความทรมานเช่นใด ก็สมควรแล้วทั้งนั้น
จั้นหลานมองคนทั้งสองในเรือนจำ "หลี่ซื่อ จั้นเสวี่ยโหรว เจ้าสองแม่ลูกได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากัน ไม่ควรขอบคุณพระชายาผู้เลอเกียรติผู้นี้หรือ?"
หลี่ซื่อและจั้นเสวี่ยโหรวรู้ดีว่าตนเองเป็นเพียงปลาบนเขียง ต่างก็ไม่กล้าตอบโต้
จั้นหลานถือแส้เดินเข้าไป ทั้งสองตกใจกลัวจนถอยหลังหนี