เซวี่ยเว่ยถูกจั้นเสวี่ยโหรวตบตีร่างกาย แววตาเขาไร้ซึ่งแสงสว่างใด ๆ เขามองไปยังจั้นเสวี่ยโหรว รู้สึกว่าตนไม่เคยเลี้ยงดูจั้นเสวี่ยโหรวมาก่อน จึงไร้ความมั่นใจในใจ ทว่ากลับคิดว่าบุตรีของตนกระทำความผิด จึงเอ่ยสอนอย่างเอาแต่กลัวว่า "โหรวเอ๋อร์ เจ้าทำเช่นนั้นกับคุณหนูใหญ่ได้อย่างไรกัน!"
จั้นเสวี่ยโหรวกัดฟันมองเขา "ท่านมีสิทธิ์อะไรมาควบคุมข้า มาควบคุมข้าเสียตอนนี้ มันสายไปแล้ว!"
เซวี่ยเว่ยสะอื้น ลำคอขยับขึ้นลงหลายครั้ง เขาพยายามทำให้ตนเองดูราวกับเป็นบิดาที่แท้จริง "โหรวเอ๋อร์ คุกเข่าขอขมาคุณหนูใหญ่เสีย!"
จั้นเสวี่ยโหรวไม่สนใจเซวี่ยเว่ย กลับก้มหน้าลงแล้วสาปแช่ง "ทุกสิ่งเกิดขึ้นเพราะเจ้า เจ้าทำไมไม่ปลิดชีพตนเองเพื่อชดใช้ความผิดเล่า!"
เซวี่ยเว่ยมองดูบุตรีของตนอย่างตะลึง เขาคาดไม่ถึงว่าจั้นเสวี่ยโหรวจะโหดร้ายถึงเพียงนี้ ถึงขั้นไม่แยแสแม้แต่ความเป็นความตายของบิดาผู้ให้กำเนิด
เขาสำรวจจั้นเสวี่ยโหรวขึ้นลงตั้งแต่หัวจรดเท้า บางทีตั้งแต่แรกเริ่ม เขาก็ผิดแล้ว ที่แต่งงานกับหลี่ซื่อผู้โหดร้ายเช่นนี้ จึงให้กำเนิดบุตรีที่โหดร้ายไม่แพ้กัน
เขาหัวเราะเยาะตนเองเบา ๆ "เด็กน้อย กรรมมีผลตอบสนอง เจ้าจงทำดีเพื่อตนเองเถิด กระทำความชั่วมามาก ย่อมต้องได้รับการสนอง"
จั้นเสวี่ยโหรวหัวเราะเย็น "ไม่ต้องมาสั่งสอนข้า"
เซวี่ยเว่ยจึงโค้งคำนับให้จั้นเป่ยชาง ฉินซวง และจั้นหลาน ทีละคน สองมือประสานกัน แล้วกล่าวบทนิพนธ์อันแจ่มแจ้งว่า "ผลทั้งหลายล้วนเกิดจากเหตุ การตอบสนองทั้งหลายล้วนเกิดจากการกระทำ หากปรารถนารู้เหตุในภพก่อน จงดูสิ่งที่ได้รับในชาตินี้ หากปรารถนารู้ผลในภพหน้า จงดูสิ่งที่กระทำในชาตินี้ สรรพสิ่งอันมีการกระทำ ล้วนเป็นเหตุปัจจัยมาประกอบกัน เมื่อเหตุปัจจัยบังเกิดก็บังเกิด เมื่อหมดสิ้นก็ดับไป ไม่พ้นไปจากนี้ บุญบาปตอบสนอง ภัยและสุขส่งต่อกัน ร่างกายย่อมได้รับเอง ไม่มีผู้ใดทดแทนได้"