จั้นหลานในใจสะดุ้ง ตกใจเล็กน้อย ขมวดคิ้วถาม "หายไปนานเท่าใดแล้ว?"
เสี่ยวเถาตาขื่นแดง "พี่หลิวซีออกไปนานสามชั่วยามแล้ว บัดนี้ฟ้ามืดแล้ว ยังไม่กลับมาอีก!"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์และหยุนเหอกลับมาจากภายนอกพร้อมกัน หยุนเหอรายงาน "ท่านแม่นาย เป็นบ่าวไร้ความสามารถ หาคนไม่พบ"
เสวี่ยหลิงเอ๋อร์หายใจหอบใหญ่ "พระชายาพี่หญิง ใกล้ที่ไหนก็ค้นทั่วแล้ว ประตูเมืองก็ไปถามแล้ว"
หยุนเหอกล่าวเสริม "ทหารรักษาประตูเมืองมีองครักษ์เงาในจวนปะปนอยู่ ไม่เห็นพี่หลิวซีออกนอกเมือง เมื่อครู่คนของพวกเราอีกกลุ่มหนึ่งไปค้นที่ตรอกเล็กซึ่งหลิวซีมักไปซื้อกระดาษเขียนหนังสือ พบผงยาที่คลุกเคล้าระหว่างยามึนกับผงอ่อนกระดูกอยู่บนพื้น"
จั้นหลานคิดบางอย่างขึ้นมาได้ นางมองหยุนเหอ "ตามข้าไปหาเจ้าเซียว!"
"ขอรับ!"
จั้นหลานกำชับ "เสวี่ยหลิงเอ๋อร์กับเสี่ยวเถาอยู่ในจวน อย่าออกไปไหนมาไหนโดยเด็ดขาด"
ทั้งสองพยักหน้า แล้วรีบเข้าไปในจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการทันที
จั้นหลานและหยุนเหอควบม้ามาถึงกรมอาญาด้วยกัน
จั้นหลานก้าวเข้ามา ก็ตรงไปยังห้องหนังสือของเซียวเฉินทันที
เซียวเฉินเห็นสีหน้าจั้นหลานเคร่งเครียด ก็รีบลุกขึ้นถาม "เกิดเรื่องอันใดหรือ?"
"หลิวซีหายตัวไป ข้าสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับดอกไม้งาม" จั้นหลานถามอย่างร้อนใจ "วันนี้เจ้ามิได้บอกหรือว่ามีข่าวคราวของดอกไม้งามแล้ว?"
สัญชาตญาณของจั้นหลานบอกนางว่า หากใครต้องการใช้ชีวิตหลิวซีมาข่มขู่พวกนาง คงส่งสาส์นมาถึงนานแล้ว สามชั่วยามผ่านไป คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีวี่แววใดเลย