ชิวเยวี่ยถูกขังอยู่ที่คุกใต้ดิน รายล้อมด้วยความมืดมิด นางหนาวสั่นไปทั้งตัว
นางไม่ได้กินข้าวมาเป็นวันทั้งวันแล้ว ท้องส่งเสียงร้องโครกคราก
สองสามวันมานี้ คนของอ๋องเว่ยกลัวนางจะหิวตาย ยังส่งข้าวให้วันละมื้อ แต่วันนี้กลับไม่มีใครมา
ชิวเยวี่ยคิดในใจ ยามนี้หากวันต่อไปไม่มีใครส่งข้าวมา นางคงต้องหิวตายแน่
คิดไปคิดมา ชิวเยวี่ยก็ไม่กล้าแม้แต่จะร้องไห้ เพราะน้ำตาไหลแห้งแล้ว ถึงตอนนั้นคงแม้แต่น้ำก็ยังไม่ได้กิน
กำลังสิ้นหวังที่สุด บัดดื้อ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากปากทางเข้าคุกใต้ดิน
มีแสงคบเพลิงสาดส่องเข้ามา ชิวเยวี่ยกัดฟันแน่น ยามดึกดื่นมีคนมา ต้องมาเพื่อฆ่านางปิดปากแน่!
สองวันก่อน คนของซือจวินยังเฆี่ยนตีนาง
ชิวเยวี่ยตกใจถอยไปชิดมุมห้องอีกหน่อย นางหลับตาลง ตั้งมโนมั่นในใจ หากทนการเฆี่ยนตีไม่ไหวจริง ก็จะกัดลิ้นตนเองให้ตาย!
อย่างไรเสียมีชีวิตอยู่แบบนี้ก็ไม่มีความหมาย เพียงแต่ไม่รู้ว่ากัดลิ้นแล้วจะตายจริงหรือไม่?
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกที หัวใจของชิวเยวี่ยแทบจะกระโดดออกจากปาก
แสงคบเพลิงส่องสว่างไปทั่วห้องขัง ชิวเยวี่ยหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ มองไม่ชัดว่าผู้ที่มาเป็นใคร
นางพูดตะกุกตะกัก "บ่าวไม่รู้อะไรทั้งนั้น.... พวกท่าน... พวกท่านต่อให้ทุบตีบ่าวจนตาย... บ่าวก็ยังไม่รู้!"
ประตูถูกเปิดออก ชิวเยวี่ยกอดศีรษะตนเองไว้ ตัวสั่นเทาเพราะความกลัว หลบไปอยู่ที่มุมห้อง อีกครู่หนึ่งนางรู้สึกได้ว่าเสียงฝีเท้าหยุดอยู่ตรงหน้า
ชิวเยวี่ยตั้งใจแน่วแน่จะตาย จึงกล้าลืมตามองไป และเตรียมกัดลิ้นตนเองให้ตาย