จั้นหลานยกมุมปากยิ้ม "แต่แรกเจ้าก็ควรเป็นหญิงรับใช้ของคุณหนูอยู่แล้ว เพียงแต่โชคชะตาพลิกผันทำให้เจ้ากลับมาอยู่เคียงข้างข้าอีกครั้ง อย่างไรเล่า เจ้าไม่เต็มใจหรือ?"
"เต็มใจ! บ่าวเต็มใจ! บ่าวเต็มใจ!" ชิวเยวี่ยตื่นเต้นจนลิ้นแทบพันกัน
นางหยิกฝ่ามือตัวเองแน่น รู้สึกเจ็บจึงกล้าเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นจริง อกของชิวเยวี่ยกระเพื่อมรุนแรง ตื่นเต้นจนร้องไห้อีกครั้ง
นางเคยติดตามจั้นเสวี่ยโหรวมาก่อน คุณหนูใหญ่ไม่รังเกียจนาง กลับบอกว่านางควรเป็นหญิงรับใช้ของคุณหนูใหญ่มาตั้งแต่แรก!
ไม่ไกลนัก เสี่ยวเถาก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา หลิวซีก็ยืนยิ้มอย่างสงบอยู่ข้าง ๆ
ทั้งสองเดินเข้ามา เสี่ยวเถาจับมือชิวเยวี่ยไว้แล้วกล่าวว่า "ชิวเยวี่ย ไม่กี่วันก่อนเจ้าแม่บอกกับพวกเราแล้ว ต่อไปเราสามคนต้องรับใช้เจ้าแม่ให้ดีนะ!"
ชิวเยวี่ยสะอื้นจนพูดไม่ออก ที่แท้ในวันที่นางหายไปนั้น คุณหนูใหญ่ก็ยังคิดถึงนางอยู่ตลอด
ชิวเยวี่ยทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น "คุณหนูใหญ่ ต่อไปนี้ชิวเยวี่ยทั้งเป็นทั้งตายก็เป็นคนของคุณหนูใหญ่!"
จั้นหลานเอื้อมมือข้างเดียวดึงนางขึ้นมา แล้วแสร้งทำเป็นโกรธ "พูดเพ้อเจ้อ ต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ๆ คนของข้า จั้นหลาน ดูสิว่าใครกล้ารังแก!"
ชิวเยวี่ยรู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก นับตั้งแต่จั้นเสวี่ยโหรวคิดจะฆ่านาง และจั้นหลานช่วยชีวิตนางไว้ในตอนนั้น นางก็ภักดีต่อเจ้านายคนใหม่อย่างสิ้นเชิง
สำหรับนางแล้ว ยามนี้การได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเจ้านายที่แข็งแกร่งเพียงนี้ เป็นสิ่งที่แม้แต่คิดก็ไม่กล้าคิด
จั้นหลานมองท่าทางตื่นเต้นของชิวเยวี่ย หากนางอยู่ต่ออีกเดี๋ยวชิวเยวี่ยคงต้องร้องไห้อีกเป็นแน่
ดังนั้น จั้นหลานจึงรัดถุงทรายให้แน่น แล้วโบกมือไปทางชิวเยวี่ย "ต่อไปเมื่ออยู่ตามลำพังเรียกข้าว่าคุณหนูก็พอ เมื่อมีคนอื่นค่อยเรียกพระชายา!"