เหล่าประชาชนจ้องมองอ๋องผู้สำเร็จราชการนำแม่ทัพจั้นจากไป หลังจากเงียบงันชั่วไม่กี่ลมหายใจ รองเท้าคู่หนึ่งก็พุ่งเข้าหน้าแม่ทัพใหญ่ซีหรงไป่หลี่เจียง
จากนั้นก็มีรองเท้าอีกหลายคู่ถูกโยนไปที่ตัวและเท้าของเขา
"หมาไถซีหรง!" ผู้คนบางคนท้าทายด่าทอ
จากนั้นเสียงก็ดังก้องกังวานขึ้นพร้อมกัน
ประชาชนหนานจิ้นได้เห็นความเลวทรามของซีหรงอย่างแท้จริงในการประลองครั้งนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ไป่หลี่เจียงแต่เดิมก็เป็นคนหนานจิ้น กลับไปเป็นลูกไล่ของซีหรงได้!
สำหรับผู้มีเลือดเนื้อที่มีหัวใจเป็นธรรม ย่อมทนไม่ได้ทั้งนั้น
"กบฏ!" ฮ่องเต้ชิ่งอู่โบกพระหัตถ์ทอดพระเนตรทหารองครักษ์ราชวัง ตรัสเสียงเข้ม "จงสกัดพวกเขาไว้!"
พระประสงค์เดิมของพระองค์คือการประลองเพื่อข่มขวัญสามชาติอื่น มิได้ต้องการก่อความขัดแย้ง บัลลังก์ของพระองค์ยังไม่มั่นคง หากต้องทำศึกกับซีหรง พระองค์ไม่กล้าเสี่ยง!
ไป่หลี่เจียงรู้ดีว่าตนได้ก่อความโกรธเคืองแก่ทุกคน เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธแล้วรีบออกจากสนามฝึกซ้อมไปอย่างรวดเร็ว
ความโกรธแค้นของประชาชนหลั่งไหลราวสายน้ำเชี่ยว กฎหมายมิอาจลงโทษหมู่ชน ฮ่องเต้ชิ่งอู่ทำได้เพียงทอดพระเนตรดูประชาชนหนานจิ้นผู้เต็มไปด้วยความเดือดดาลอย่างจนพระทัย
นี่คือบารมีของจั้นหลานในใจราษฎร พระองค์ทรงหวนคิดถึงคราที่ราษฎรร่วมกันยื่นฎีกาขอความเป็นธรรมให้จั้นหลานตลอดถนนสิบลี้เมื่อครั้งก่อน
ฮ่องเต้ชิ่งอู่ยืนอยู่กลางสายลมหนาว ทรงรู้สึกโดดเดี่ยวไร้ผู้พึ่งพิงเป็นครั้งแรก พระวรกายสั่นเทา พระหัตถ์ลูบคลำบัลลังก์มังกรทอง