"เจ้าต้องการทำสิ่งใด?" ชายบนเตียงเริ่มตื่นตระหนก เขาลุกขึ้นมาจากเตียง มองชายสวมหมวกคลุมหน้าอย่างระแวดระวัง
ไป่หลี่เจียงหัวเราะเย็น "เจ้ามาถามข้าว่าทำสิ่งใด มิใช่เจ้าที่นัดข้ามาที่นี่หรือ?"
"บังอาจ! กระหม่อมเป็นรองราชเลขากระทรวงการคลัง!" จั้นซินเฉิงอดทนต่อความเจ็บปวดจากแผ่นหลังที่ถูกเฆี่ยนจนเนื้อแตกซึ่งจู่ๆ ก็ผ่อนคลายลง ยืดตัวตรง ใช้ตำแหน่งหน้าที่กดดันอีกฝ่าย
ทันใดนั้น ไป่หลี่เจียงก็รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ ชายผู้นี้นัดเขามาเพื่อหวังทรัพย์สินเงินทองเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเช่นนี้
เขาลอบคิดในใจ: ไม่ดี! ถูกหลอกแล้ว!
ขณะที่กำลังคิดจะปีนออกทางหน้าต่าง จู่ๆ ก็มีองครักษ์เหล็กแปดนายปรากฏตัวขึ้นในจวนของจั้นซินเฉิง ล้อมห้องของเขาไว้แน่นหนา
จากนั้นทหารองครักษ์ราชวังอีกยี่สิบกว่าคนก็หลั่งไหลเข้ามาในจวนของจั้นซินเฉิงจากทั่วทุกทิศทาง
ไป่หลี่เจียงปีนออกทางหน้าต่าง บ่าวของเขาคุ้มกันไป่หลี่เจียงหนีออกจากจวนของจั้นซินเฉิงไปได้
จั้นซินเฉิงตื่นตระหนก เรื่องมันเป็นเช่นไรกันแน่?
ผู้ที่ปรากฏตัวในจวนของเขาเมื่อครู่นี้เป็นใคร เหตุใดบาดแผลที่แผ่นหลังยังคงเจ็บปวด แล้วทหารองครักษ์ราชวังถึงได้มายังจวนของเขาอีก?
องครักษ์เหล็กเหล่านี้เป็นคนของมู่เหยียน พวกเขามาที่นี่อีกเพื่อสิ่งใด?
เสียงกรีดร้องของสตรีในจวนดังขึ้นไม่ขาดสาย ดูท่าคนใช้ในจวนทั้งหมดคงถูกจับกุมไว้หมดแล้ว
"จั้นซินเฉิง ออกมา!"
จั้นซินเฉิงได้ยินเสียงจากนอกประตู
เขาแสร้งทำเป็นสงบเดินออกจากห้อง เห็นเซียวเฉิน เสนาบดีกรมยุติธรรม ยืนอยู่พร้อมกับมือปราบจากกรมอาญาอีกหลายคนด้านหลัง