ตู้กูเอี๊ยนผลักมือของชู่อินออกไป รอยยิ้มของนางสดใสและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
ชู่อินแก้มแดงระเรื่อ มองไปที่จั้นหลาน แล้วกวาดตามองนางขึ้นลง จั้นหลานถูกสายตานางมองจนขนลุกไปทั้งตัว
ชู่อินอึดอัดอยู่นานจึงเอ่ยถาม: "เจ้ากับอ๋องผู้สำเร็จราชการได้เข้าห้องหอแล้วหรือ"
จั้นหลานพลันพ่นเหล้าในปากออกมาหมด
ชู่อินถามต่อ: "รู้สึกอย่างไรบ้าง"
จั้นหลานใบหูแดงก่ำ มองชู่อินแล้วชำเลืองตานาง "เด็กน้อยอย่างเจ้า อย่ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่"
ชู่อินยืดอกขึ้นพูด: "ข้าไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว!"
ตู้กูเอี๊ยนยื่นมือไปลูบลงบนอกนางทันที จากนั้นก็ดึงมือกลับ พยักหน้าแล้วส่ายหัวด้วยสีหน้ารังเกียจ ชู่อินถูกแกล้งจนแทบบ้า กำหมัดเล็ก ๆ ทุบตีตู้กูเอี๊ยน
"ตู้กูเอี๊ยน เจ้าเลวทราม!"
ตู้กูเอี๊ยนรับหมัดเล็ก ๆ ของนาง แล้วจับข้อมือนางไว้พูด: "ก็จริง ๆ ว่าเป็นเด็กน้อย จะไม่ให้คนอื่นพูดได้อย่างไร"
ชู่อินแก้มป่องด้วยความโมโห เก็บหมัดกลับไป ตู้กูเอี๊ยนลดเสียงลงพูด: "รอให้เจ้าแต่งงานเสียก่อน ถึงจะกลายเป็นผู้ใหญ่ได้!"
ชู่อินเบิกตากลมโตวาววับ แอบมองจั้นหลานแล้วพูด: "อย่างจั้นหลานหรือ......"
ตู้กูเอี๊ยนส่ายหน้า "อันนั้นก็เกินความสามารถไปหน่อย!"
ชู่อิน: "......"
จั้นหลาน: "......"
จากนั้น ไหล่ทั้งสองข้างของตู้กูเอี๊ยนก็ถูกต่อยคนละหมัด!
ตู้กูเอี๊ยนขยี้ไหล่พูด: "พวกเจ้าสองคนไม่ให้คนพูดความจริงเลยหรือไร!"
จั้นหลานมองตู้กูเอี๊ยนกับชู่อินเล่นหัวกันอย่างสนุกสนาน นางรู้สึกยินดีในใจยิ่งนัก