จั้นหลานพยักหน้าอย่างตั้งใจ มือของนางถูกมู่เหยียนจับเขียนตัวอักษรทีละขีดทีละเส้นอย่างช้า ๆ
ลายมือของมู่เหยียนงามสง่ามีชีวิตชีวาดั่งตัวเขา แต่แล้วจู่ ๆ มือของเขาก็สั่นขึ้นมา
จั้นหลานรู้สึกถึงความผิดปกติใต้ร่าง ขนาดหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันใด
นางคิดจะลุกจากตักของมู่เหยียน มู่เหยียนกลับดึงนางเข้ามากอด เสียงทุ้มต่ำกล่าวว่า "อย่าขยับ..."
จากนั้นชายกระโปรงของนางก็ถูกมู่เหยียนพลิกขึ้น จูบของเขาตกลงบนลำคอของนาง สายคาดเอวถูกเขาปลดออกด้วยมือเดียว ร่วงลงข้างเอว
จั้นหลานถูกเขาจูบจนหายใจหอบระรัว ทันใดนั้นมู่เหยียนก็ปัดกระดาษเขียนหนังสือและพู่กันทั้งหมดบนโต๊ะ แล้วกดนางลงบนโต๊ะหนังสือ
จั้นหลานมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของเขา อับอายจนแทบมุดดิน
มู่เหยียนจูบที่ริมฝีปาก แก้ม และข้างหูของนาง กระซิบว่า "หลานเอ๋อร์ เจ้าใส่ยาถูกใจข้าหรือไม่..."
จั้นหลานยังไม่ทันตอบ ก็ถูกจูบของเขากลืนกิน
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นบ่ายแก่ ๆ แล้ว จั้นหลานไม่รู้ว่าตนเองกลับมานอนบนเตียงจากห้องหนังสือตั้งแต่เมื่อใด
มู่เหยียนกอดนางจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่น ๆ พัดรดที่ต้นคอของนาง
หัวใจของจั้นหลานเต้นไม่เป็นจังหวะ ตั้งแต่คืนนั้นที่ได้อยู่ด้วยกัน มู่เหยียนก็ราวกับติดใจ ต้องการนางไม่รู้จักอิ่ม
"เจ้าตื่นแล้วหรือ..."
จั้นหลานเอ่ยขึ้นมาแล้วจึงพบว่าเสียงของตนเองแหบแห้ง มู่เหยียนอยู่ข้างหลังนาง มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์
จั้นหลานทั้งอายทั้งโกรธ ลุกขึ้นเตะมู่เหยียนให้ตกจากเตียงไป
มู่เหยียนมีผ้าคลุมบาง ๆ พาดอยู่ที่เอว เจ็บปวดมองจั้นหลาน "สตรีเอ๋ย เจ้าหยิบกระโปรงขึ้นมาแล้วไม่รู้จักคนงั้นหรือ!"