จั้นฮุยถูกชู่อินโอบกอดแนบชิด ร่างกายร้อนรุ่มไปหมด ร่างอันอ่อนนุ่มของชู่อินแนบชิดเขา ทำให้เขาถูกความปรารถนาครอบงำชั่วขณะ
ท้ายที่สุด สติก็ชนะความปรารถนา เขาผลักชู่อินออกเบา ๆ พยายามกดความต้องการที่มีต่อนางลง พลางกล่าวว่า "อินเอ๋อร์ ข้าจะใช้เกี้ยวแปดคนคานเชิดชู สู่ขออย่างถูกต้องตามประเพณี เพื่อรับเจ้าเข้าประตูไป มิใช่ด้วยวิธีเช่นนี้!"
ชู่อินทั้งซาบซึ้งและน้อยใจ กอดคอจั้นฮุยไว้แล้วร่ำไห้ไม่หยุด
นางร้องไห้พลางกล่าวว่า "จั้นฮุย เหตุใดพวกเราจะอยู่ด้วยกันจึงยากเย็นเพียงนี้!"
จั้นฮุยเช็ดคราบน้ำตาของนาง ปลอบโยนว่า "บิดามารดาของเจ้าต้องตามหาเจ้าอย่างบ้าคลั่ง ข้าจะส่งเจ้ากลับบ้านก่อน"
ชู่อินเมื่อนึกถึงบิดามารดาของตน ก็รู้สึกตัวขึ้นมาทันที จั้นฮุยเก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้น แล้วสวมใส่ให้แก่นางใหม่
ชู่อินหน้าร้อนผ่าวกล่าวว่า "ข้าคิดหาทางอื่นไม่ได้จริง ๆ จึง..."
จั้นฮุยจูบที่หน้าผากของนางเบา ๆ "ข้าเข้าใจ"
เดือนฉายสูงตระหง่านบนฟ้า ทั้งสองออกจากโรงเตี๊ยมด้วยกัน จั้นฮุยส่งชู่อินกลับจวน
เพิ่งถึงหน้าจวนฉู่ จั้นฮุยก็เห็นหลิวชื่อ มารดาของชู่อิน เดินวนเวียนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเป็นกังวล
"ท่านแม่!" ชู่อินวิ่งเข้าไปหาด้วยความน้อยใจ แล้วโผกอดมารดา
หลิวชื่อร่ำไห้แทบสิ้นสติ โอบกอดชู่อินแน่น "เจ้าหนูเอ๊ย เกือบเอาชีวิตแม่ไปแล้ว เจ้าจะเอาชีวิตแม่หรืออย่างไร!"
นางยกมือทุบหลังชู่อินสองครั้ง ชู่อินยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
ไม่นาน บิดาของชู่อินก็ตามหาคนจนกลับมา
เขากำหมัดแน่นมองชู่อิน แล้วมองเสื้อผ้าที่เปื้อนสกปรกและรอยฟกช้ำที่ลำคอของนาง ด้วยความเจ็บปวดใจยิ่งนัก
ทันใดนั้น ชู่สยงก็เหลือบไปเห็นจั้นฮุยซึ่งกำลังหันหลังจะจากไปในระยะไม่ไกล