จั้นหลานเดินตามอย่างรวดเร็ว ทะลุฝูงชนที่พลุกพล่าน ไปตามริมแม่น้ำ ยิ่งเดินไป แสงไฟก็ยิ่งมืดลงเรื่อยๆ
ผู้คนก็ยิ่งบางตาลง
จั้นหลานมองเห็นเงาดำหลายสายที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว พวกมันยังแบกถุงปุ๋ยใบหนึ่งอยู่ด้วย
ในถุงปุ๋ยนั้นดูเหมือนมีคนกำลังดิ้นรนอยู่ข้างใน ปฏิกิริยาแรกของจั้นหลานคือเสี่ยวเหอเย่
นางเร่งฝีเท้าเข้าไปข้างหน้า ตะโกนเสียงดัง "หยุดก่อน!"
พวกนั้นพอเห็นจั้นหลานเป็นชายหนามรูปงามใต้แสงจันทร์ ต่างก็หยุดฝีเท้าลง
คนที่นำหน้ากล่าวว่า "ดูท่าทางเขารูปงามไม่น้อย ผิวพรรณเนียนละเอียดเช่นนี้ งดงามยิ่งกว่าหญิงเสียอีก นายท่านต้องชอบแน่"
"จับเขาไว้! นายท่านอารมณ์ดี บางทีอาจจะประทานให้พวกเราสนุกด้วยก็ได้!"
พวกสมุนน้อยได้ยินเสียงพี่ใหญ่ ก็หัวเราะหยาบช้าทันที แล้วล้อมจั้นหลานไว้
แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะลงมือ ในชั่วพริบตาก็ถูกจั้นหลานจัดการล้มลงไปทั้งหมด
ถึงแม้คนพวกนี้จะฝึกวิชามาก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับจั้นหลานที่ผ่านสนามรบและพบเจอเลือดเนื้อมามากมายแล้ว ก็ไม่มีทางเทียบเคียงได้เลย
ในชั่วพริบตา ทุกคนนอนลงกับพื้น บ้างก็จับท้อง บ้างก็จับหัว เสียงร้องโหยหวนและเสียงครวญครางไม่ขาดระยะ
คนที่แบกถุงปุ๋ยอยู่ด้านหลังคนนำหน้า ตกใจจนกลืนน้ำลายดังเอื๊อก อ้ำๆ อึ้งๆ พูดว่า "พ...พี่ใหญ่... พวก...พวกเราจะทำยังไงดี?"
พี่ใหญ่ตั้งสติสุมสติไว้แล้วพูดว่า "ท่านน้อยผู้นี้ พวกเราเป็นคนของสำนักเทียนซา ขอความกรุณาสักเล็กน้อยได้หรือไม่?"
"เจ้าหน้าตากล้าหาญนักหรือ! สำนักเทียนซานั้นเป็นสิ่งใดกัน!" พลังของจั้นหลานแผ่ออกมาอย่างเต็มที่ ทำให้พี่ใหญ่ตกใจจนสั่นสะเทือนไปทั้งร่าง