ชู่อินตกใจกับคำพูดไร้ยางอายของจั้นฮุย ร่างทั้งกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ถูกจั้นฮุยกอดไว้แน่น
ในตรอกเล็กอันเงียบสงบแม้เข็มตกก็ได้ยิน เสียงลมหายใจและเสียงหัวใจของทั้งคู่ก้องกังวานอยู่ข้างหูของกันและกัน
จั้นฮุยเอ่ยกับชู่อินว่า "ชู่อิน แต่อดีตพวกเราพบหน้ากันราวกับเป็นศัตรู เจอหน้าก็ทะเลาะกัน แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าพบว่าเห็นเจ้าแล้วข้าก็มีความสุข ไม่เห็นเจ้าแล้วข้าก็รู้สึกหงุดหงิด เจ้ากล้าหาญขนาดนั้น ยังไปตามหาข้าจากกองซากศพ ข้าก่อนออกศึกได้เขียนจดหมายไว้ฉบับหนึ่ง ถ้าข้ารบตาย เจ้าอาจจะเห็นจดหมายนั้นในเสื้อผ้าของข้า"
ชู่อินผลักจั้นฮุยออก แล้วยื่นมือปิดปากของเขาไว้ทันที "เจ้าห้ามพูดเพ้อเจ้อ!"
จั้นฮุยจับมือชู่อินไว้ แล้วก้มลงจุมพิตที่มือนั้นหนึ่งครั้ง
"ข้าไม่อยากตายหรอก ข้ายังอยากแต่งงานกับเจ้าอยู่เลย!" จั้นฮุยรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น
ชู่อินแก้มขึ้นสีระเรื่อ จั้นฮุยกำลังสารภาพรักนางงั้นหรือ?
"เจ้าไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่?" นางเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ
จั้นฮุยจับมือชู่อินไว้แล้วกล่าว "จดหมายฉบับนี้ข้ายังพกติดตัวไว้"
พูดจบ เขาก็หยิบจดหมายฉบับหนึ่งจากอกเสื้อส่งให้ชู่อิน
ชู่อินมองดูตัวอักษรใต้แสงไฟสลัวไม่ชัดเจน จึงเพียงรับจดหมายนั้นเก็บใส่แขนเสื้อไว้
"เจ้าจะแต่งกับข้าหรือไม่?" จั้นฮุยเอ่ยถามตรงไปตรงมา
หัวใจชู่อินเต้นระส่ำระส่าย นางพูดอึกอัก "ข้ายังไม่ได้ถอนหมั้น ข้าไม่รู้ว่าบิดาของข้ามีท่าทีเช่นไร"