เมื่อมาถึงลานหินเมื่อวาน อู๋เจินเจินยังคงเลือกเฉพาะก้อนที่ทำให้มิติส่วนตัวตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะเงินของเธอมีจำกัด จึงต้องใช้ให้คุ้มที่สุด จำนวนก็เลือกได้ไม่มาก ต้องคัดแต่ก้อนที่ดีที่สุดเท่านั้น
เซี่ยมู่เฉินยังคงนั่งดื่มเหล้า สูบซิการ์อย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงนั้น
พอถึงเที่ยง อู๋เจินเจินตั้งใจจะไปจ่ายเงินให้เรียบร้อยแล้วกลับ เดิมทีเธอกับเซี่ยมู่เฉินตกลงกันว่าจะสลับกันเลือกคนละวันก็จริง แต่ของดีในลานหินแห่งนี้มีมากเกินไป แค่ของที่เลือกมาตลอดช่วงเช้า เธอก็ไม่กล้ารับรองแล้วว่าจะจ่ายไหวหรือเปล่า
เธอจึงคิดว่าถ้าเงินไม่พอ ก็จะขอยืมเซี่ยมู่เฉินสักหน่อย พอไปถึงเมืองหยกแล้วค่อยเก็บหินดิบไว้ส่วนหนึ่ง ผ่าขายได้เงินเมื่อไรค่อยเอามาคืนเขา
อย่างไรเสีย หินที่มิติส่วนตัวเลือกให้พอผ่าออกมา ราคาต้องพุ่งขึ้นแน่นอน เงินที่จะเอาไว้กักตุนเสบียงในอนาคตคงไม่ต้องพูดถึง วันนี้คงต้องจ่ายไปกับของพวกนี้จนหมด ตอนนี้ทำได้แค่เลิกคิดเรื่องเงินกักตุนเสบียงไว้ก่อน แล้วค่อยไปหาใหม่ที่เมืองหยก
แต่ยอดเงินที่นายพลคำนวณออกมา...
“สิบล้าน?” อู๋เจินเจินร้องลั่น! เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม!
เมื่อวานเธอเห็นกับตาว่าเซี่ยมู่เฉินจ่ายเงินก้อนโตระดับดาราศาสตร์ให้นายพลคนนี้ หินดิบที่นี่คงไม่ได้ถูกขนาดนั้นหรอกนะ!
แม้จำนวนของเธอจะไม่มากเท่าเมื่อวาน แต่เพราะต้านทานสิ่งล่อลวงจากมิติส่วนตัวที่กำลังตื่นเต้นไม่ไหว เธอจึงเลือกของเกินกำลังซื้อของตัวเองไปไกลแล้ว
เธอยังคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรให้เซี่ยมู่เฉินยอมให้ยืมเงินดี!
“คุณนายได้ยินไม่ผิดครับ ของพวกนี้ราคารวมสิบล้าน!” นายพลย้ำอีกครั้ง