หลังซื้อของเสร็จ ตามคำขอของอู๋เจินเจิน เซี่ยมู่เฉินก็พาเธอขนสินค้าเดินทางกลับเมืองหยกทั้งคืน
เมียนมาดูไม่ต่างจากรังหมาป่า เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้ว กลับประเทศหัวเซี่ยยังอุ่นใจกว่า
“หัวหน้า ผมพาคุณหนูอู๋กลับเมืองหยกก่อนก็พอ คุณไม่ได้นอนมาสามวันสามคืนแล้ว พักที่นี่ให้เต็มอิ่มสักคืนค่อยกลับเถอะ!” ก่อนออกเดินทาง เฉินกว่างอี้ตะโกนบอกเซี่ยมู่เฉินเสียงดัง ราวกับกลัวว่าอู๋เจินเจินจะไม่ได้ยิน
“คุณไม่ได้นอนมาสองวันสองคืนเหรอ?” อู๋เจินเจินถาม
“ก็ใช่น่ะสิ คืนก่อนผมไปจัดการเอกสารผ่านแดนให้คุณด้วยตัวเอง ส่วนเมื่อคืนก็สู้กับนายพลคนนั้นทั้งคืน ไม่ได้นอนเลย ตอนนี้ควรกลับไปนอนที่วิลล่าให้เต็มที่แล้ว” เฉินกว่างอี้ชิงตอบก่อนที่เซี่ยมู่เฉินจะทันได้พูด
สู้กันทั้งคืน? มิน่าล่ะ เธอถึงซื้อหินดิบได้ตั้งมากมายด้วยเงินแค่นี้
“งั้นฉันกลับไปกับพี่เฉินก่อนดีไหม คุณพักที่นี่ให้เต็มที่เถอะ?” อู๋เจินเจินหันไปถามเซี่ยมู่เฉิน
เซี่ยมู่เฉินไม่ตอบ เขาเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งแล้วหลับตาลง
“หัวหน้าเรานั่งอยู่ในรถนี่แหละ ระหว่างทางจะไม่มีใครกล้ามาหาเรื่อง พวกเราจะปลอดภัยขึ้นหน่อย” เฉินกว่างอี้เห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางอธิบายให้อู๋เจินเจินฟัง
อู๋เจินเจินจนปัญญา ได้แต่ขึ้นรถตามไป
แต่ถนนขรุขระจนรถโคลงเคลงไม่หยุด เมื่อเห็นเซี่ยมู่เฉินหลับตาสนิท เธอก็ไม่รู้ว่าเขาหลับจริงหรือเปล่า จึงอดกังวลไม่ได้ว่าศีรษะของเขาจะกระแทกกระจกหน้าต่างหนา ๆ