ซูชิงเฉียวและซูชิงหลัวห่มเสื้อสำลีเก่าครึ่งหนึ่ง คอหด เอามือสอดเข้าไปในแขนเสื้อ พอเห็นซูชิงเหอเข็นรถลากที่เต็มไปด้วยของกลับมา สองคู่สายตาก็จ้องเขม็งเหมือนตะขอ มองสิ่งของบนรถลากขึ้นลง มองเสื้อผ้าใหม่ของซูชิงเหอกับลูกแฝด สีหน้ายิ่งดูไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ
ตอนอยู่บ้านใหญ่ ฝ่ายรองเป็นชั้นต่ำสุดของตระกูลซู
ซูชิงเหอใส่เสื้อผ้าเก่าที่ซูชิงเหลียนไม่ใส่ ลูกแฝดยิ่งหนักกว่านั้น ได้แต่เก็บเสื้อผ้าที่ซูชิงเหอใส่ไม่ได้แล้ว ผ่านการดัดแปลงจนดัดไม่ได้อีกแล้ว เย็บปะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูไม่ต่างจากขอทานตัวน้อย
แต่ตอนนี้ล่ะ?
ทั้งสามคนใส่เสื้อผ้าฝ้ายใหม่เอี่ยม สีสันสดใส รอยเย็บถี่และประณีต เห็นได้ชัดว่าเป็นผ้าดี ดีกว่าเสื้อผ้าป่านที่ใส่มาหลายปีตั้งหลายเท่านัก!
บนรถลากที่ซูชิงเหอเข็น มีถุงข้าว ผ้าห่ม และของสารพัดเต็มไปหมด เห็นแล้วรู้เลยว่าต้องใช้เงินไม่น้อย
ทำไมกัน?
คนที่เคยถูกพวกเขาเหยียบย่ำ รังแกตามอำเภอใจ อยู่ดีๆ ทำไมถึงได้ดีกว่าพวกเขาได้?
ซูชิงเฉียวทนไม่ไหวเป็นคนแรก
นางสาวตรงเข้ามาหลายก้าว กระชากแขนเสื้อของซูชิงเหมี่ยวแรงๆ แล้วดึงถอยหลัง พลางด่า "ขอทานน้อย! พวกแกมีสิทธิ์อะไรได้ใส่เสื้อผ้าดีๆ แบบนี้? ต้องขโมยมาแน่ๆ! ถอดออกเดี๋ยวนี้!"
ซูชิงหลัวก็รีบตามเข้ามา เอื้อมมือไปดึงคอเสื้อซูชิงกั๋ว "ใช่แล้ว! พวกแกมีสิทธิ์อะไรได้ใส่เสื้อผ้าดีๆ แบบนี้? รีบถอดออกมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันไปฟ้องคุณยาย!"
ซูชิงเฉียวอายุน้อยกว่าซูชิงเหอไม่กี่เดือน ส่วนซูชิงหลัวอายุน้อยกว่าลูกแฝดไม่กี่เดือน