คุณชายลู่อ้าปากอยากจะพูดอะไรอีก แต่ซูชิงเหอก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองแล้ว
เขาทำได้เพียงยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังบางเพรียวหายไปในฝูงชน นานเท่าไรก็ไม่ขยับเขยื้อน
ผู้คนที่มุงดูอยู่บนถนนก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไป เหลือเพียงม้าตายที่นอนอยู่กับพื้นและรอยเลือดทั่วบริเวณ ที่พิสูจน์ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตา
ไม่มีใครสังเกตว่า ในห้องชั้นบนของโรงน้ำชาริมถนน มีคนหนึ่งกำลังมองภาพตรงหน้าอย่างสนใจผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างสวมชุดคลุมสีดำเข้มมีลวดลาย วัยราวยี่สิบต้นๆ ใบหน้าหมกมุ่น คิ้วคมกริบราวกับมีด
เขาถือถ้วยชาอยู่ในมือ แต่ไม่ได้ดื่ม สายตาจับจ้องไปที่ร่างสาวน้อยที่ผลักรถลากจากไปไกลๆ
ด้านหลังเขามีบ่าวรับใช้ชุดดำยืนตัวตรง ลมหายใจนิ่งสงบ ดูออกว่าเป็นคนมีฝีมือ
“หานอิ้ง” ชายชุดดำวางถ้วยชาลง เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
“ขอรับ นายท่าน” บ่าวรับใช้ชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวขึ้นมาเบื้องหน้าทันที โค้งคำนับรับคำ
“ฝีมือของสาวชาวนาคนนี้ เจ้าว่าเป็นอย่างไร” ชายหนุ่มใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ “เทียบกับอันอีแล้ว ใครเก่งกว่ากัน”
บ่าวรับใช้ชุดดำที่ถูกเรียกว่า “หานอิ้ง” นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจอย่างจริงจัง ในที่สุดก็ตอบออกมาอย่างระมัดระวัง “…พูดยากขอรับ ท่าไม้ตายของอันอีเฉียบขาดและโหดร้าย เป็นแนวทางของนักฆ่าที่ผ่านการฝึกมาอย่างเป็นระบบ แต่สาวชาวนาคนนี้ ความเร็วในการตอบสนองและความสามารถในการตัดสินใจของนางเหนือกว่าคนทั่วไปมาก และการลงมือของนางก็สะอาดและคล่องแคล่ว ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็น ดูเหมือนเป็นสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนจากสนามรบจริงมานับครั้งไม่ถ้วน”