ซูชิงเหอกับน้องสาวสองคนกลับมาถึงบ้าน เพิ่งจะขนของจากรถเข็นลงมาเก็บเข้าที่ ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำหายเหนื่อย ประตูใหญ่ก็ถูกคนนอกบ้านตี "ปังๆๆ" อย่างหนักและเร่งรีบ จนแผ่นประตูสั่นสะเทือนตามไปด้วย
จากนั้นก็มีเสียงด่าทอที่แหลมคมเสียดหูดังมาจากนอกประตู "เปิดประตู! ซูชิงเหอ เจ้าลูกทรายแดงนี่! รีบกลิ้งออกมาเดี๋ยวนี้!"
ซูชิงเหอขมวดคิ้ว จำได้ว่านั่นเป็นเสียงของซูเหล่าไท่กับหลี่ซื่อ
นางหันไปมองหลิวซื่อ—
หลิวซื่อกำลังจัดเก็บผ้าห่มผืนใหม่ที่เพิ่งซื้อมา พอได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันที และคิดจะเดินออกไปโดยไม่ทันคิด
ซูชิงเหอยกมือขึ้นกดไหล่นางไว้ พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง "แม่คะ อยู่ในห้องเถอะ อย่าออกมา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างนอก แม่อย่าออกมาเด็ดขาด"
ท้องของหลิวซื่อโตมากแล้ว พร้อมจะคลอดได้ทุกเมื่อ หากถูกคนพวกนั้นเบียดชนเข้า คงไม่รอดทั้งแม่ทั้งลูก ความเสี่ยงนี้ นางเสี่ยงไม่ไหว
ส่วนลูกแฝดนั้น นางไม่ให้หลบซ่อน
เพราะเริ่มเรียนรู้ที่จะต่อสู้แล้ว พวกนางก็ควรเรียนรู้ที่จะช่วยกันปกป้องบ้านหลังนี้ด้วย
บ้านหลังนี้ไม่ใช่ของนางคนเดียว แต่เป็นของพวกนางสี่คน
"เหมียวเอ๋อร์ กัวกั่วเอ๋อร์ ตามพี่ออกไป" ซูชิงเหอพูดจบ ก็หันหลังเดินไปที่ประตูใหญ่
ลูกแฝดมองหน้ากัน กำหมัดเล็กๆ แน่น แล้วเดินตามพี่สาวไปติดๆ