ซูชิงเหอพอก้าวเข้าสู่ป่าลึกก็เริ่มเบาลงฝีเท้า ปรับการหายใจให้กลมกลืนกับกลิ่นอายของพงไพร และเพ่งมองหาร่องรอยของสัตว์ใหญ่
ไม่นานนัก บริเวณขอบหนองน้ำชื้นแฉะ นางก็พบรอยเท้ากีบที่สดใหม่และลึก ต้นไม้เล็กถูกชนหักและดินถูกเขี่ยพลิกอยู่ใกล้ ๆ
เป็นหมูป่า และเป็นตัวใหญ่เสียด้วย
ซูชิงเหอรู้สึกคึกขึ้นมาทันที นางเดินตามรอยนั้นไป
นางติดตามรอยอย่างมีชั้นเชิง ไม่ได้เดินตรงไปตรงมา แต่อาศัยต้นไม้และภูมิประเทศเป็นที่กำบัง โผนไปทางซ้ายทีขวาที พยายามไม่รบกวนเป้าหมาย
ร่องรอยทอดไปสุดที่พุ่มไม้หนาทึบบนเนินลาดเอียงที่รับแสงแดด ณ ที่นั้นมีพืชพรรณถูกทับราบเป็นรังหยาบ ๆ กลิ่นสาบของสัตว์ร้ายอบอวลไปทั่ว
เป้าหมายอยู่ข้างใน อาจกำลังพักผ่อน
ซูชิงเหอไม่บุกโจมตีทันที
นางสำรวจภูมิประเทศอย่างใจเย็น
เบื้องหน้าพุ่มไม้เป็นพื้นที่ลาดเอียงค่อนข้างโล่ง ไม่เหมาะที่หมูป่าจะพุ่งตรงเข้ามา กลับทำให้มันเสียหลักได้ง่าย
นางต้องทำให้มันโกรธและล่อมันมาอยู่ในตำแหน่งที่ได้เปรียบ
ซูชิงเหอก้มเก็บก้อนหินที่มีขอบคมหลายก้อนขึ้นมาจากพื้น สูดหายใจเข้าลึก แล้วตวัดข้อมืออย่างแรง ก้อนหินพุ่งเสียดอากาศเข้าไปในพุ่มไม้ลึกอย่างแม่นยำ!
"อ๊ากกก—!"
เสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวดังสนั่น พุ่มไม้สั่นไหวอย่างรุนแรง แล้วเงาดำขนาดใหญ่ก็พุ่งทะยานออกมา!