วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสาง ซูชิงเหอก็ตื่นแล้ว
เกือบจะพร้อมกันนั้นเอง ห้องข้างๆ ก็มีเสียงดังจั๊กจั๊กเล็กๆ ลอดมา——หลิวซื่อและฝาแฝดก็ตื่นกันแล้วเช่นกัน
วิถีชีวิตในยุคโบราณนี้ดีต่อสุขภาพจริงๆ ตื่นแต่เช้าทำงาน พอตะวันตกดินก็พักผ่อน
ซูชิงเหอใช้ผ้าเช็ดหน้าด้วยน้ำเย็นๆ แล้วก็เรียกน้องสาวทั้งสองคนมาหา
มองดวงตาที่ยังงัวเงียของพวกเธอ แล้วถามตรงๆ ว่า “กลัวถูกคนรังแกอีกไหม? แบบเมื่อวาน เกือบถูกขายไปน่ะ?”
ฝาแฝดตัวสั่นพร้อมกัน หน้าน้อยซีด ตอบพร้อมเสียงเดียวกัน “กลัว!”
“กลัวอย่างเดียวก็ไร้ประโยชน์” น้ำเสียงของซูชิงเหอเรียบนิ่ง แต่แฝงไว้ซึ่งพลังที่ไม่อาจปฏิเสธ “พ่อไม่อยู่แล้ว เราต้องช่วยตัวเอง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกเช้าตรู่ (หกโมงเช้า) ตื่นมาตรงเวลา ฝึกกับพี่สาว พอถึงวันที่พวกเธอทำได้แบบพี่ คือจัดการคนที่คิดจะรังแกพวกเธอได้ทุกเมื่อ ก็ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว”
นี่ไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ
ฝาแฝดมองหน้าอันสงบนิ่งของพี่สาว แม้จะยังไม่เข้าใจว่าต้องทำยังไง แต่วันวานที่พี่สาวยืนบังอยู่ข้างหน้าพวกเธอ และกระต่ายอ้วนๆ สามตัวนั้น ก็ทำให้พวกเธอเกิดความไว้ใจและความกล้าขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว