ท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว เพิ่งพ้นเวลาบ่ายแก่ๆ ไปได้ไม่นาน หมอกบางๆ สีเทาอมฟ้าก็แผ่กระจายไปทั่วป่าเขา แสงสว่างลดน้อยลงอย่างฉับพลัน
ซูชิงเหอไม่ได้เดินลึกเข้าไปในป่า
ไม่ใช่เพราะเธอกลัวอันตรายในป่า แต่เป็นเพราะเป็นห่วงคนที่บ้านจริงๆ
ท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ ถ้าเธอยังไม่กลับ แม่และน้องสาวทั้งสองคนจะต้องคิดมากและนั่งไม่ติดอยู่แน่ๆ
ที่สำคัญกว่านั้นคือ บ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ช่างห่างไกลและทรุดโทรมเหลือเกิน
กำแพงพังไปหลายจุด ประตูก็เก่าคร่ำคร่า ไม่สามารถกันคนได้จริงๆ
วันนี้หลี่เจิ้งพาชาวบ้านมาช่วยกันซ่อมแซม ต่อให้ช่วยกันทำหลังคาสามห้องหลักให้มิดชิดไม่รั่วซึมก่อนฟ้ามืดได้ ก็ถือว่าดีแล้ว ส่วนกำแพงกับประตูไม่มีเวลาเก็บตกเลย
ในบ้านเหลือเพียงหลิวซื่อที่ท้องแก่และร่างกายอ่อนแอ กับน้องสาวฝาแฝดสองคนที่ขี้ขลาดมากและไม่มีความสามารถในการป้องกันตัวแม้แต่น้อย
คนสามคนนี้ต้องเฝ้าบ้านที่ห่างไกลและทรุดโทรม ถ้ามีคนคิดร้ายฉวยโอกาสก่อเหตุ ผลที่ตามมาคิดไม่กล้าเลย
ความเสี่ยงแบบนี้ ซูชิงเหอจะไม่นำมาเสี่ยงเด็ดขาด
ดังนั้นเธอจึงทำกิจกรรมเพียงแค่บริเวณรอบนอกเชิงเขาเท่านั้น
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้คนรอบข้าง ซูชิงเหอก็นึกในใจ หยิบซาลาเปาออกจากบ้านวิลล่าในพื้นที่มิติ มากินแก้หิว แล้วก็หยิบขวานคมๆ ออกมาหนึ่งอัน
เธอหาไม้แห้งตายได้อย่างรวดเร็ว ลงมืออย่างคล่องแคล่ว ยกขวานฟันลงมา ไม่นานก็สับฟืนเป็นสองมัดใหญ่ๆ เก็บเข้าพื้นที่มิติทั้งหมดก่อน
ตอนนี้ร่างกายอายุแค่สิบสี่ ปี ขาดสารอาหารมาตั้งแต่เด็ก วันนี้ก็เสียเลือดไปมาก ไม่จำเป็นต้องหอบฟืนหนักๆ เดินทางไกลกลับบ้าน
ซูชิงเหอวางแผนว่าเมื่อกลับถึงเชิงเขาและไม่มีคนรอบข้างแล้ว จะค่อยเอาฟืนออกมา
จัดการเรื่องฟืนเสร็จแล้ว ซูชิงเหอก็ไม่ได้กลับบ้านตรงๆ
เธอรู้ดีว่า หลิวซื่อเพิ่งถูกขับไล่ออกจากบ้านใหญ่ ใจยังสั่นไหวและไม่มั่นคง ต้องการเห็นผลลัพธ์ที่จับต้องได้ จึงจะวางใจและเชื่อว่าชีวิตต่อไปจะดีขึ้นเรื่อยๆ มีความหวัง
อีกอย่าง วันนี้หนุ่มๆ ในหมู่บ้านหลายคนอาสามาช่วยซ่อมบ้าน ความมีน้ำใจต้องจำและต้องตอบแทน
ในชนบท การขอบคุณด้วยคำพูดลอยๆ ดูจืดชืดเกินไป เนื้อสัตว์จริงๆ ต่างหากที่เป็นการตอบแทนน้ำใจที่ได้ผลที่สุด
เก็บขวานเรียบร้อย ซูชิงเหอขจัดความคิดฟุ้งซ่านทันที สายตาเฉียบคมและจดจ่อ
ทักษะการไล่ล่า การซุ่มโจมตี และการสังหารที่เธอฝึกฝนมาสิบปีในชาติที่แล้ว แม้จะถูกจำกัดด้วยร่างกายที่อ่อนแอ ทำให้ไม่สามารถแสดงออกได้เต็มประสิทธิภาพ แต่สายตา ประสบการณ์ และวิจารณญาณยังคงอยู่
เธอหมอบต่ำ สำรวจรอยเท้าบนพื้น รอยของการล้มของหญ้า และการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของดิน ไม่พลาดแม้แต่เบาะแสเล็กน้อย
ไม่ถึงเวลาจุดธูปหนึ่งดอก ซูชิงเหอก็พบรูกระต่ายป่าที่ซ่อนอยู่บริเวณเนินที่กำบังลมแห่งหนึ่ง
เธออดทนรออยู่ตรงนั้น ออกมือแม่นยำ และจับกระต่ายป่าตัวอ้วนได้สามตัวในคราวเดียว
เมื่อได้ผลลัพธ์แล้ว เธอจึงหันหลังเดินลงเขาอย่างรวดเร็ว
ระหว่างทาง ซูชิงเหอเริ่มวางแผนอนาคตอย่างจริงจัง
ในยุคสิ้นโลก ต้องพึ่งพาความแข็งแกร่งเพื่อเอาตัวรอด ส่วนในยุคโบราณ ชนชั้นเข้มงวด ความสัมพันธ์ซับซ้อน ชีวิตคนถูกมองต่ำต้อย ยิ่งต้องมีความสามารถและอำนาจต่อรองเพื่อป้องกันตัว
ร่างกายตอนนี้อ่อนแอเกินไป เธอต้องฝึกฝนทุกวัน ค่อยๆ ฟื้นฟูร่างกายและความสามารถให้กลับมาอยู่ในจุดสูงสุดเหมือนชาติที่แล้ว
ไม่ใช่แค่ตัวเธอเอง น้องสาวทั้งสองคนก็ต้องฝึกตามด้วย
แฝดสองคนนั้น เวลามองใครก็ก้มหน้าลงเสมอ แววตาหวาดกลัว เหมือนกับเจ้าของร่างเดิมที่ขี้ขลาดไร้ความสามารถ
ในสภาพแวดล้อมที่อ่อนแอต้องเป็นเหยื่อ ความขี้ขลาด อ่อนแอ และปมด้อย จะถูกคนอื่นบงการได้เท่านั้น
มีเพียงร่างกายแข็งแรง มีแรงมาก หลังตรงได้ ความมั่นใจและความกล้าจึงจะเกิดขึ้นในใจ เจออะไรก็ไม่ตื่นตระหนก ไม่กลัว และไม่ให้ใครมารังแกง่ายๆ
เธอต้องเปลี่ยนนิสัยขี้ขลาดของน้องสาวทั้งสองคนให้หมดสิ้น ทำให้พวกเธอกล้าต่อสู้และรับมือกับปัญหาได้ ไม่เป็นผลไม้ที่นุ่มนิ่มให้ใครมาเหยียบย่ำอีกต่อไป
ความคิดแล่นไป ปัญหาความจริงอีกข้อก็กดทับอยู่ในใจ
เธอจะอธิบายการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของตัวเองกับหลิวซื่อได้ยังไง?
เจ้าของร่างเดิมกับเธอ ทั้งนิสัย สายตา ความกล้าหาญ ความสามารถ และความรู้ ต่างกันคนละขั้วโดยสิ้นเชิง
ความลับของพื้นที่มิติช่างเหลือเชื่อมาก เกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดที่ข้ามผ่านความตายของเธอ ถ้าไม่ถึงที่สุด เธอจะไม่เปิดเผยเด็ดขาด
แต่ความสามารถ การเอาตัวรอด และทักษะที่ดาวน์โหลดมา ไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนไว้
ต่อไปนี้เธอจะไม่เพียงสอนน้องสาวทั้งสองให้ออกกำลังกาย แต่จะสอนให้พวกเธอรู้หนังสือและเรียนรู้ทักษะการเอาตัวรอดด้วย
บ้านใหญ่ของตระกูลซูพึ่งไม่ได้ ตระกูลพึ่งไม่ได้ น้ำใจเพื่อนบ้านก็พึ่งไม่ได้
ในยุคนี้ มีเพียงความแข็งแกร่งของตัวเองเท่านั้น ที่เป็นทางออกและที่พึ่งที่แท้จริงของครอบครัว
เธอข้ามมิติมา ครอบครองร่างของเจ้าของร่างเดิม ก็ต้องปกป้องแม่ที่อ่อนแอ ปกป้องน้องสาวที่ขี้ขลาด และค้ำจุนครอบครัวที่ไม่มีชายฉกรรจ์และโชกโชนไปด้วยลมฝนนี้
แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่และความสามารถที่เหนือชั้นเหล่านี้ เธอควรหาข้ออ้างอะไรมาอธิบายให้หลิวซื่อเข้าใจ?