ซูชิงเหอหาบฟืนกลับมาถึงลานบ้านร้างตอนฟ้ามืดยามเย็นแล้ว
แต่ไกลๆ ก็เห็นหลิวซื่อพิงอยู่ที่ขอบประตู มือข้างหนึ่งประคองท้อง ไม่หยุดมองไปยังสุดทางเดินเล็กๆ
เด็กหญิงตัวน้อยสองคนนั้นยิ่งนั่งยองๆ อยู่หน้านอกธรณีประตู มองมาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น
จนกระทั่งร่างของนางปรากฏชัดขึ้นในแสงสนธยา ทั้งสามคนจึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกัน
“พี่จ๋า! กลับมาแล้ว!”
เด็กหญิงสองคนตาเป็นประกาย รีบวิ่งขึ้นมาด้วยขาสั้นๆ ล้อมนางไว้พูดจ้อไม่หยุด
ซูชิงเหอพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงอบอุ่น: “อืม กลับมาแล้ว”
พูดจบ สองพี่น้องก็เหลือบไปเห็นกระต่ายอ้วนสามตัวที่ห้อยอยู่ข้างมือของนาง—
เด็กหญิงทั้งสองตาโตกลมทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจและตื่นเต้น: “กระต่าย! พี่จ๋าจับกระต่ายได้!”
“อืม ค่ำนี้มีเนื้อกินแล้ว ดีใจไหม?” ซูชิงเหอยกมือขึ้นเขย่าเหยื่อในมือ “ตัวหนึ่งคืนนี้เรากินกันเอง ที่เหลือสองตัว พรุ่งนี้ต้มให้ปู่หลี่เจิ้งกับลุงๆ ที่มาช่วยซ่อมบ้านวันนี้กิน เป็นการขอบคุณเขาด้วย”
หลิวซื่อค่อยๆ เดินเข้ามา มองกระต่ายด้วยสีหน้าผสมระหว่างดีใจและกังวล พูดขึ้นว่า “เหอเอ๋อร์ จะแบ่งให้เพื่อนบ้านที่มาช่วย ม่ะไม่ขัด เจ้าควรขอบคุณเขาจริงๆ”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงเบาลง “เพียงแต่... ตัวที่เราจะกินเอง อย่ากินเลยดีไหม? เอาไปขายที่ตลาด แลกข้าวสารกลับมา ข้าวที่ป้าซุนให้ ทำข้าวต้มกินก็พอได้สิบวันเท่านั้น”