น้ำตาของหลิวซื่อในที่สุดก็ไหลรินออกมา แต่ครั้งนี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความสิ้นหวังอีกต่อไป
นางกลับจับมือลูกสาวไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นมั่นคงและมีพลัง
บางทีลูกสาวอาจได้รับพรจากสวรรค์ หรืออาจเป็นเพียงเพราะหลังจากผ่านเคราะห์ครั้งใหญ่ นิสัยเปลี่ยนไป
แต่ตราบใดที่ยังเป็นลูกสาวของนาง ตราบใดที่หัวใจยังคิดถึงครอบครัวนี้ เรื่องอื่นๆ ก็ดูไม่สำคัญนัก
ในยุคสมัยนี้ ความอ่อนแอไม่อาจอยู่รอดได้ ลูกสาวสามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเอง บางทีอาจเป็นเพราะฟ้าเปิดทางรอดให้แม่ลูกกลุ่มนี้
"เอ่อ เอ่อ..." หลิวซื่อสะอื้นไห้ พยักหน้าซ้ำๆ "แม่รู้ แม่รู้... ลูกลำบากมาก แม่ไม่มีประโยชน์เอง..."
"อย่าพูดแบบนั้นอีกเลย" ซูชิงเหอยกมือขึ้น เช็ดน้ำตาที่มุมตาของนางอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงมั่นคงจนทำให้อุ่นใจ "แม่เพียงแค่ดูแลร่างกายให้ดี คลอดลูกในท้องอย่างปลอดภัย นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ ตั้งแต่นี้ไป ชีวิตของพวกเราจะดีขึ้นเรื่อยๆ"
แต่น้ำตาของหลิวซื่อกลับไหลมากขึ้น สะอื้นด้วยเสียงเบาๆ "ตอนนี้แม่กลัวที่สุดว่า ถ้าท้องนี้... เผื่อเป็นผู้หญิงอีก จะทำอย่างไร? ลูกสาวทั้งหลายของแม่ ต่อไปจะแต่งงานใช้ชีวิต หากเจอคนไม่ดี ถูก bully ไม่มีแม้แต่พี่ชายที่เคยค้ำจุน..."
ซูชิงเหอถอนหายใจในใจ เข้าใจความยึดติดนี้เป็นอย่างดี
ไม่ต้องพูดถึงยุคโบราณที่เต็มไปด้วยความเชื่อโบราณนี้ แม้แต่ในยุคปัจจุบัน ก็ยังมีผู้คนมากมายที่จมอยู่กับความคิดที่ให้ความสำคัญกับผู้ชาย คิดว่าครอบครัวต้องมีลูกชายถึงจะมีพลังและมีที่พึ่ง