เมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ซูชิงเหอจึงตัดสินใจพูดให้หมดเปลือกในครั้งเดียว
"แม่ ในครอบครัวนี้ ฉันเป็นลูกสาวคนโต ฉันจะดูแลครอบครัวเอง เรื่องบ้านเมืองก็เป็นฉันที่ตัดสินใจ แม้ต่อไปแม่จะคลอดน้องชายออกมา"
หลิวซื่อยิ้มอย่างจนใจ "...ตอนนี้ก็เป็นเธอที่ตัดสินใจไม่ใช่หรือไง? เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในบ้าน ไม่ใช่เธอทั้งหมดหรือที่จัดการ?"
"ตอนนี้ก็ใช่ ต่อไปก็ใช่ ฉันอยากให้แม่รู้—ที่ให้ฉันดูแลบ้านตอนนี้ ไม่ใช่เพราะในบ้านไม่มีผู้ชาย เลยให้ลูกสาวขึ้นมาทำแทนชั่วคราว แต่เป็นเพราะใครมีความสามารถดูแลบ้านได้ คนนั้นก็เป็นคนตัดสินใจ ไม่เกี่ยวกับว่ามีผู้ชายหรือไม่มีผู้ชาย"
เธอหยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "ต่อไปน้องชายโตขึ้น เขาจะช่วยฉันก็ได้ จะออกไปเผชิญโลกด้วยตัวเองก็ได้ หรือจะอยู่บ้านก็ได้ แต่เขาจะไม่เป็นคนที่อยู่เหนือหน้าฉัน เพียงเพราะเขาเป็นผู้ชาย"
หลิวซื่อได้ยินคำว่า "เป็นผู้ชาย" แล้วมุมปากก็กระตุก
เด็กคนนี้พูดจาไม่เว้นวรรคจริงๆ
"วันนี้ฉันพูดให้แม่ฟังชัดๆ ถ้าแม่คลอดน้องชาย แล้วมีคนมาอยู่ข้างๆ แม่ ยุแหย่พูดว่า 'ในบ้านต้องให้ผู้ชายดูแล' อะไรทำนองนั้น แม่ก็จงจำไว้—กติกาในบ้านนี้ ฉันเป็นคนตั้ง ไมใช่ใครมีอวัยวะนั้นแล้วจะมาเปลี่ยนได้"
หลิวซื่อเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังย่อยคำพูดของลูกสาว
นานทีเธอจึงเงยหน้าขึ้น แล้วถามอย่างลังเล "แล้วถ้า... น้องชายของเธอ เก่งกว่าเธอล่ะ?"
ซูชิงเหอได้ยินเช่นนั้น ไม่โกรธ กลับยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความสงบและมั่นใจ "เก่งกว่าฉัน? ก็ดีสิ โลกนี้คนที่เก่งกว่าฉันมีตั้งมากมาย มีเพิ่มอีกคนหนึ่งก็ไม่ถือว่ามาก แต่ต่อให้เก่งแค่ไหน ในบ้านนี้ ก็เป็นฉันที่ตัดสินใจ ถ้าเขาอยากตัดสินใจเอง ก็แยกครัวไปตั้งบ้านใหม่ได้เลย"