จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลี่เจิ้งก็ออกไปที่ลานบ้านดูคนที่ยังมีชีวิตอยู่
หนิวต้าลี่ถูกมัดมือมัดเท้าอย่างแน่นหนา นอนขดตัวอยู่บนพื้นเหมือนหมูที่รอเชือด
หลี่เจิ้งย่อตัวลง ตรวจดูความแน่นหนาของเชือกที่มัด แล้วก็คลำชีพจรและดูการหายใจของเขา ขมวดคิ้ว—
คนคนนี้มีบาดแผล แม้ไม่ถึงตาย แต่ถ้าปล่อยไว้ไม่ดูแล หากอาการแย่ลงตายในหมู่บ้าน เขาก็จะไม่สามารถอธิบายต่อนายอำเภอได้
ตามกฎหมาย หากผู้ต้องหาบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย หลี่เจิ้งไม่สามารถนิ่งดูดายได้ ต้องเชิญหมอมาห้ามเลือดและพันแผลให้ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะมีชีวิตถึงศาลเพื่อรับการพิจารณาคดี มิฉะนั้นก็เท่ากับยกโทษประหารให้ผู้ต้องหาโดยไม่รู้ตัว
“เที่ยจู่ ไปเชิญท่านหมอเจ้ามาดูคนผู้นี้ อย่าให้เขาตาย”
หลี่เจิ้งสั่ง “จัดการเสร็จแล้ว มัดไว้เหมือนเดิม ห้ามแก้ออก”
เที่ยจู่รับคำ แล้ววิ่งออกไป
ซูชิงเหอเห็นว่าไม่มีธุระอะไรของตนแล้ว จึงเดินเข้าไปในห้องของหลิวซื่อ
หลิวซื่อและลูกแฝดกำลังนั่งรออยู่ข้างเตียง ทั้งสามคนมีสีหน้าไม่สบายใจและกังวล
เมื่อเห็นซูชิงเหอเดินเข้ามา สายตาของพวกเขาก็หันมามองพร้อมกัน
ซูชิงเหอนั่งลงข้างเตียง จับมือหลิวซื่อไว้ แล้วพูดขึ้นก่อนเพื่อเตรียมรับมือ “แม่ ข้าจะเล่าเรื่องคืนนี้ให้แม่ฟัง แต่แม่ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่โกรธและไม่ตื่นเต้น แม่กำลังตั้งท้องแฝด สุขภาพคือสิ่งสำคัญที่สุด ห้ามโมโหเด็ดขาด”