ออกจากร้านหยินซินถังมา ซูชิงเหอก็เลี้ยวตรงไปทางร้านตีเหล็ก
เมื่อคืนที่พูดกับหลิวซื่อว่าจะสอนลูกแฝดให้รู้จักป้องกันตัว เธอไม่ได้พูดไปเรื่อยเปื่อย
ตอนนี้มือมีเงินแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำคือจัดหาอุปกรณ์ให้พร้อม
ไม่ใช่แค่ลูกแฝดเท่านั้น หลิวซื่อเองก็น่าจะมีอะไรติดตัวไว้ป้องกันตัวบ้าง
เมื่อคืนเธอรีบวาดแบบแปลนธนูคอมโพสิตและเกาทัณฑ์แขนเสื้อแบบง่าย ๆ ในพื้นที่มิติ
ป้ายร้านตีเหล็กจ้าวดำคล้ำ ไฟในเตากำลังโชน เสียงตีเหล็กดังเปรี้ยงปร้างมาแต่ไกล
ซูชิงเหอผงกผ้าม่านหนาเดินเข้าไป ความร้อนอวล ๆ ปะทะใบหน้า กลิ่นถ่านและโลหะโชยมา
เสมียนหนุ่มคนหนึ่งเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ กำลังยกค้อนทุบเหล็กแดง ๆ พอเห็นเธอเข้ามา ก็หยุดมือ ปาดเหงื่อแล้วถาม "คุณหนู อยากซื้ออะไรหรือเปล่า หม้อเหล็ก มีดครัว หรือกรรไกร"
ผู้หญิงที่มาร้านตีเหล็ก ส่วนใหญ่จะซื้อของใช้พวกนี้ทั้งนั้น
ซูชิงเหอส่ายหน้า สายตากวาดมองของสำเร็จรูปที่แขวนอยู่บนผนัง "ฉันอยากดูธนู"
"ธนูเหรอ" เสมียนหนุ่มตะลึงไปครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะมองเด็กสาวรูปร่างบางเล็กตรงหน้าอีกครั้ง ด้วยสายตาที่ประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
ปกติแล้วมีแต่นายพรานหรือลูกหลานคนรวยที่ชอบยิงธนูเท่านั้นถึงจะซื้อ ลูกสาวชาวนาจะเอาธนูไปทำไม
ถึงจะสงสัยในใจ แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับลูกค้า เขาจึงรีบตะโกนเข้าไปข้างใน "อาจารย์! มีลูกค้ามาดูธนู!"
ชายวัยสี่สิบกว่า ผิวคล้ำ กล้ามเนื้อแน่น เดินออกมาจากด้านใน นั่นคือเจ้าช่างเหล็ก เจ้าของร้าน
บนมือเขายังสวมถุงมือหนังหนา พยักหน้าให้ซูชิงเหอ "คุณหนูจะดูธนูเหรอ เชิญทางนี้"