เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูชิงเหอก็ออกเดินทาง
นางสะพายกระสอบป่านเกือบเต็มใบที่ใส่อู่เว่ยจื่อตากแห้งไว้ เดินเท้าเบาสบายตรงไปยังตัวเมือง
ร้านหยินซินถังตั้งอยู่ตำแหน่งลึกเข้าไปในถนนสายหลักของตัวเมือง หน้าร้านไม่ใหญ่แต่เก็บกวาดสะอาดสะอ้าน ป้ายไม้สีดำตัวอักษรสีทองให้ความรู้สึกเก่าแก่และหนักแน่น
ยังไม่ทันเข้าร้าน ก็ได้กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรต่างๆ ปนกัน
ซูชิงเหอเดินเข้าไป ในร้านเงียบสงบ มีเพียงเสมียนหนุ่มคนหนึ่งกำลังชั่งยาอยู่หลังเคาน์เตอร์
เมื่อเห็นนางเข้ามา เสมียนเงยหน้าขึ้น ยิ้มอย่างเป็นมิตร ทักทายก่อนว่า “คุณหนู มาซื้อยาหรือขอตรวจรักษาคะ?”
ท่าทางสุภาพ ไม่ได้เหยียดหยามเพราะนางแต่งกายเรียบง่าย
ซูชิงเหอรู้สึกชอบร้านยานี้ขึ้นมาอีกหลังจากที่คุณหนูเฉินแนะนำ
“พี่หนุ่ม ฉันไม่ได้ซื้อยา และไม่ได้ขอตรวจรักษา” ซูชิงเหอวางกระสอบป่านลง แล้วตบๆ “ฉันมีสมุนไพรที่เก็บเองมาบ้าง ไม่ทราบว่าร้านยารับซื้อไหม?”
“รับซื้อ รับซื้อ” เสมียนวางงานในมือ เดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมา “ไม่ทราบว่าคุณหนูตากสมุนไพรอะไรมาคะ? ทางร้านเราคัดสรรสมุนไพรค่อนข้างเข้มงวด แต่ราคาก็ยุติธรรม”
เขาคิดว่าน่าจะเป็นสมุนไพรทั่วไปอย่างเช Chai Hu จี่กื๋อ หรือหน่อไม้ฝรั่งป่าเท่านั้น
ซูชิงเหอพูดตรงๆ “ฉันมีอู่เว่ยจื่อ และก็มีโสมด้วย”
“อู่เว่ยจื่อเหรอ ฉันรับซื้อ... เดี๋ยวนะ คุณหนูพูดว่าอะไรนะ?” เสมียนตอบรับโดยไม่ทันคิด พอพูดถึงกลางประโยคก็เพิ่งนึกขึ้นได้ เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้าง น้ำเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว “โสม... โสมงั้นหรือ?!”