วันรุ่งขึ้น ซูชิงเหอแบกเห็ดสองเข่งใหญ่เข้าไปที่ร้านลมฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง
ที่ลานหลังร้านลมฤดูใบไม้ผลิ คุณหนูเฉินมองดูเห็ดในเข่งที่ยังคงอวบอ้วนสดชื่นอยู่ ก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจ แต่คำพูดถัดมาของซูชิงเหอกลับทำให้รู้สึกเสียดาย
“คุณหนูเฉิน มีเรื่องต้องเรียนท่านอยู่อย่างหนึ่ง เห็ดวันนี้เป็นชุดสุดท้ายของปีนี้แล้วเจ้าค่ะ” ซูชิงเหอพูดพร้อมกับช่วยเสมียนหนุ่มชั่งน้ำหนัก “บนเขาอากาศหนาว เห็ดแทบจะหาไม่ได้แล้ว”
คุณหนูเฉินสีหน้าแสดงความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด
หลายวันมานี้ ภัตตาคารใช้เห็ดป่าสดพวกนี้ทำอาหารหลายอย่าง ได้รับความนิยมจากเหล่านักกินที่ใส่ใจเรื่องฤดูกาลและของป่าหายาก ยอดขายก็ดีมาโดยตลอด
แต่ของป่ามันก็แบบนี้ ต้องกินตอนสดๆ พอฤดูกาลผ่านไป ใครก็ทำอะไรไม่ได้
“น่าเสียดายจริง” คุณหนูเฉินส่ายหน้า แล้วก็ยิ้ม “แต่ก็จนปัญญาเหมือนกัน คุณหนูซู ปีหน้าไปเก็บเห็ดอีก อย่าลืมส่งมาที่นี่อีกนะ! แน่นอน สัตว์ป่าก็เหมือนกัน ร้านลมฤดูใบไม้ผลิเรารับซื้อทั้งหมด ราคายุติธรรมแน่นอน”
“ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว คุณหนูเฉินเป็นคนแบบไหน ข้าเชื่อใจได้” ซูชิงเหอรับคำ
การซื้อขายกับร้านลมฤดูใบไม้ผลิตรงไปตรงมา ไม่ค้างไม่ เป็นเส้นทางที่ดีจริงๆ