พอเห็นซูชิงเหอตุนกระต่ายป่าอ้วน ๆ กลับมาห้าตัวในทีเดียว ลูกแฝดดีใจจนกระโดดโลดเต้น หลิวซื่อก็ยิ้มแก้มแทบปริ
แม้จะกินเนื้อติดกันมาหลายวันแล้ว แต่ความอยากได้น้ำมันจากเนื้อสัตว์ยังทำให้พวกเธอเห็นเหยื่อสด ๆ แล้วอดดีใจในใจไม่ได้——วันนี้ได้กินเนื้อกันอีกแล้ว!
แต่พอซูชิงเหอหยิบถุงป่านใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยผลไม้สีแดงสดออกมาอีก หลิวซื่อกับลูกแฝดก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วแย่งกันเข้าไปดูอย่างอยากรู้อยากเห็น
“พี่สาว นี่มันอะไรเหรอ แดง ๆ สวยจัง!” ซูชิงเหมี่ยวเอื้อมมือไปหยิบเมล็ดหนึ่งขึ้นมา เล็ก ๆ กลม ๆ
ซูชิงกั๋วก็ยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วสูดดมเบา ๆ ได้กลิ่นเปรี้ยวหวานจาง ๆ
“อันนี้เรียกว่าอู่เว่ยจื่อ เป็นสมุนไพรอย่างหนึ่ง” ซูชิงเหออธิบาย “พอตากแห้งแล้ว จะได้เอาไปขายที่ร้านยา”
“สมุนไพร?” ลูกแฝดพูดพร้อมกัน ตาโตขึ้นเป็นลูกโกฐ
ในความเข้าใจอันจำกัดของพวกเธอ สมุนไพรล้วนเป็นพวกที่ตากแห้งแล้ว ดำ ๆ จำไม่ได้ว่าเป็นรากหรือเปลือกไม้แบบไหน ไม่คิดว่าจะมีสีสดใสและน่ารักขนาดนี้
“ใช่ เป็นสมุนไพร” ซูชิงเหอกำหนึ่งกำไว้ในมือ “มีสรรพคุณช่วยทำให้ปอดสงบ บำรุงไต และสร้างน้ำหล่อเลี้ยง วันพรุ่งนี้ให้แม่ไปหาบ้านที่ในหมู่บ้านเขาสานไม้ไผ่เป็น ซื้อตะแกรงไม้ไผ่ใหญ่ ๆ มาสักสองสามใบ หน้าที่ของพวกเธอสองคน คือคัดเอาก้านกับใบของอู่เว่ยจื่อพวกนี้ออกให้หมด เลือกเอาลูกที่เสียกับเน่าเสียออก แล้วเอาตะแกรงไม้ไผ่มาเกลี่ยให้กระจาย ตากแดดไว้ พอแห้งแล้ว พี่สาวจะแบกไปส่งที่ร้านยาในเมือง จะได้เงินทองมาไม่น้อยเลย”