เกวียนล้อดังเอี๊ยดอ๊าด ระหว่างทางกลับมาถึงหมู่บ้านซูเจีย ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ทุกทิศทุกทางมีดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือเพียงเสียงสุนัขเห่าเป็นครั้งคราวตามตรอกซอกซอย
ซูชิงเหอกระโดดลงจากเกวียน หยิบเหรียญทองแดงยี่สิบเหรียญจากถุงเงิน ยื่นให้ซูเหล่าซาน: “ลุงสาม เหนื่อยหน่อยนะ นี่ค่านั่งเกวียนของวันนี้”
ซูเหล่าซานรีบโบกมือ ปฏิเสธด้วยรอยยิ้มอันซื่อตรง: “เหอหนิวน้อย อย่าเลย! ไปกลับแค่รอบเดียว สิบเหรียญก็พอแล้ว จะเอามากมายขนาดนั้นได้ยังไง”
“ลุงสาม วันนี้ไม่ใช่แค่จ้างเกวียนนะ ยังให้ลุงรออยู่หน้าประตูเมืองตั้งครึ่งวัน เสียเวลาทำไร่ทำสวนของลุงอีก รับไว้เถอะ ควรให้ก็ต้องให้” ซูชิงเหอไม่รอให้ปฏิเสธ ยัดเหรียญทองแดงใส่มือเขาโดยตรง
ซูเหล่าซานเกรงใจแต่ก็จนปัญญา ทำได้แค่ยิ้มรับแล้วเก็บเหรียญใส่ไว้ในอก: “งั้นลุงก็ขอรับไว้อย่างหน้าด้านๆ หน่อยแล้วกัน! หนูคนนี้ จัดการอะไรได้โปร่งใสจริงๆ!”
พูดจบ ก็ช่วยซูชิงเหอยกข้าวของลงจากเกวียน วางไว้หน้าบ้านของพวกเขา แล้วจึงเรียกเจ้าวัวเหล่า ควบเกวียนเปล่ากลับไปอย่างอารมณ์ดี
ทางนี้ หลิวซื่อได้ยินเสียงมาตั้งแต่แรกแล้ว พาลูกแฝดทั้งสองออกมาต้อนรับ
เมื่อเห็นข้าวของที่กองสูงเป็นภูเขา แม่ลูกทั้งสามก็รีบวิ่งเข้ามาห้อมล้อมด้วยความดีใจ
“พี่ใหญ่! ของเยอะแยะเลย!”
“แม่ ดูสิ มีไก่ด้วย!”
ลูกแฝดตาสว่าง เห็นแม่ไก่แก่สองตัวที่ถูกมัดขาไว้ กำลังส่งเสียง “กุ๊กๆ” พากันส่งเสียงเสียงเชียร์ วิ่งเข้าไปคนละตัว ค่อยๆ อุ้มอย่างทะนุถนอม วิ่งไปที่เล้าไก่ที่เพิ่งจัดเตรียมไว้