ซูชิงเหอสะพายเปล่าที่เพิ่งซื้อใหม่ เดินตรงไปยังร้านขายของชำก่อน
ของในร้านวางเต็มไปหมด ตั้งแต่หม้อไถจานชาม ไปจนถึงเข็มด้ายเล็กๆ น้อยๆ มีครบทุกอย่าง
นางมีรายการของอยู่ในใจอยู่แล้ว ไม่ดูให้มากความ ตรงไปที่เจ้าของร้านแล้วสั่งทีละอย่าง
“ชามดินเผาใหญ่สิบใบ จานหกใบ ถ้วยดินเผาสี่ใบ”
“อ่างดินเผาใหญ่หนึ่งใบ ตุ่มดินเผาขนาดกลางสองใบ ถังไม้มีฝาสองใบ”
“หม้อดินเผาหม้อหนึ่ง เอาขนาดใหญ่สุดนะ”
“ตะหลิวเหล็กหนึ่งอัน ทัพพีไม้ด้ามยาวหนึ่งอัน มีดทำครัวเอาชิ้นที่หนาที่สุด”
“ตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวง น้ำมันตะเกียงสองชั่ง”
“หวีไม้ หวีซี่ถี่ แปรงสีฟันขนหมู อย่างละสี่อัน กระจกทองแดงเล็กสองบาน”
“ไม้กวาดใหม่สองอัน กระด้งหนึ่งใบ”
“ถั่วบดอาบน้ำสองก้อน”
“เกลือสองชั่ง น้ำส้มสายชูหนึ่งขวด ขิงหนึ่งชั่ง เต้าหู้ยี้หนึ่งไห”
“แล้วก็ด้ายสีต่างๆ ซักหน่อย เข็มหนึ่งห่อ ปลอกนิ้วสองอัน”
นางพูดจังหวะสม่ำเสมอ เป็นระเบียบ ล้วนเป็นของที่จำเป็นจริงๆ สำหรับการครองเรือน
เจ้าของร้านฟังไปก็หยิบของไปอย่างคล่องแคล่ว ลูกคิดดีดดังเปรี๊ยะๆ สุดท้ายก็เงยหน้าขึ้นยิ้ม “คุณหนู ของที่สั่งครบแล้ว รวมทั้งหมดหนึ่งพันหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเหวิน”
ซูชิงเหอพยักหน้า หยิบเงินสับและเหรียญทองแดงออกจากถุงเงินจ่ายค่าของ
เจ้าของร้านช่วยจัดของแยกประเภท มัดด้วยเชือกฟาง ของเล็กๆ น้อยๆ ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน ได้เกือบเต็มเปล่าใบใหญ่ของนาง ส่วนถังไม้ใบหนึ่งก็ถือติดมือไป