เพิ่งจะเก็บล้างจานชามเสร็จ ซูชิงเหอกำลังจะไปอุ้มผ้าฝ้ายกับสำลีออกมา ให้หลิวซื่อรีบตัดเสื้อกันหนาวก่อนที่อากาศจะหนาวเกินไป
"ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!"
จู่ๆ ประตูบ้านก็ถูกทุบดังสนั่น แรงหนักและเร่งรีบ นอกประตูมีเสียงแหบพร่าอันเป็นเอกลักษณ์ของย่าซูดังมา: "ไอ้เด็กเวร! สาวหายนะ! รีบเปิดประตูให้ยาย!"
หลิวซื่อตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือดทันที
ซูชิงเหอสายตาเยียบเย็น รู้ทันทีในใจ— กลางวันหลิวซื่อเพิ่งใช้ "ตัดขาด" ตอบโต้พวกเขาไป กลางคืนยายแก่กลับบุกมาอีก เห็นชัดว่าเจตนาไม่ดี
นางกดหลิวซื่อซึ่งกำลังจะลุกขึ้นไว้ แล้วปลอบฝาแฝดที่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว พูดเสียงหนักแน่น: "แม่ น้องสาว นั่งนิ่งๆ ไว้ ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ ฟ้าไม่ถล่มหรอก"
"แต่..." หลิวซื่อมองร่างเล็กบางของลูกสาว แล้วลูบท้องที่ใหญ่โตของตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล "แม่จะออกไปดูด้วย เผื่อว่า..."
"แม่" ซูชิงเหอขัดขึ้น น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง "ร่างกายแม่ตอนนี้ ต่อให้ไม่ทะเลาะ แค่ถูกใครสะกิดเบาๆ ก็รับไม่ไหวแล้ว แม่อยู่บ้านเงียบๆ นี่คือการช่วยฉันมากที่สุด และเป็นวิธีที่ฉลาดที่สุด เชื่อฉันเถอะ"
เมื่อปลอบคนในบ้านเสร็จ ซูชิงเหอจึงเดินไปที่หน้าประตูอย่างไม่รีบร้อน เปิดออกเพียงช่องเล็กๆ แล้วเบียดตัวออกไป จากนั้น "ปั้ง" เสียงดัง ปิดประตูลงอย่างคล่องแคล่ว ยืนขวางหน้าประตูไว้แน่นหนา กั้นคนในครอบครัวไว้ข้างหลัง
ไม่เลว ทั้งบ้านยกพลกันมาเลย
นางหัวเราะเยาะในใจ
ต้องพูดถึงโครงสร้างคนในตระกูลซูก่อน: