ตอนที่คุณปู่กับคุณย่าอยู่ด้วย ลูกแฝดทั้งสองคนก็รู้จักแยกแยะได้ดีจนน่าประหลาด
พอเห็นซาลาเปาไส้เนื้อหอม ๆ ก็พากันกลืนน้ำลาย แต่ทั้งคู่ก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น ไม่พูดอะไรสักคำ นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
พวกเธอกลัว
กลัวว่าถ้าแสดงออกว่าไม่อยากได้ คุณปู่คุณย่าจะยิ่งไม่กล้ากิน แล้วต้องแบ่งขนมเปี๊ยะให้พวกเธอทั้งหมด
เมื่อก่อน พ่อกับแม่ก็เป็นแบบนี้ ถ้าพวกเธอแสดงความอยากได้อะไร พ่อกับแม่ก็จะไม่แตะต้องเลย สละให้พวกเธอก่อนเสมอ
จนกระทั่งผู้ใหญ่ทั้งสองจากไป ปิดประตูรั้วแล้ว สี่แม่ลูกจึงได้เอาขนมเปี๊ยะที่อุ่นไว้มาเป็นอาหารกลางวัน นั่งล้อมโต๊ะเล็ก ๆ ลูกแฝดทั้งสองถึงได้ผ่อนคลายลงอย่างเต็มที่ ใบหน้าเล็ก ๆ เผยความสุขที่ไม่อาจปิดบัง
“พี่จ๊ะ ซาลาเปาไส้เนื้ออร่อยมาก!” ซูชิงเหมี่ยวอ้าปากกัดคำโต น้ำมันเปื้อนปาก ดวงตาหยีเป็นเส้นด้วยความพึงพอใจ
ซูชิงกั๋วก็กินทีละคำน้อย ๆ พยักหน้าไม่หยุด ปากตู้ม ๆ พูดไม่ชัดนัก “อื้ม อร่อย! ไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนี้มาก่อน!”
ซูชิงเหอมองพวกเธอที่พอใจแค่กับขนมเปี๊ยะหนึ่งลูก ในใจทั้งอ่อนโยนและเจ็บแปลบ
นางยิ้มเบา ๆ แล้วพูดเสียงนุ่ม “อร่อยก็พอแล้ว ต่อไปพี่จะซื้อให้อีก”