ใช้เวลาไม่ถึงสองวัน ที่ดินรกร้างสองสามผืนนั้นก็ถูกซูชิงเหอกับหลิวซื่อขุดแต่งจนเรียบร้อยเป็นระเบียบ
พื้นที่รกร้างที่เดิมเต็มไปด้วยวัชพืชและก้อนหิน ตอนนี้กลายเป็นแปลงผักสีน้ำตาลเข้ม ดินร่วนนุ่มและสม่ำเสมอ
ขุดดินเสร็จแล้ว แต่ซูชิงเหอก็ยังไม่หยุด
เธอเลือกมุมหนึ่งที่หัวแปลง แล้วเริ่มสั่งให้คนในครอบครัว "ลงมือก่อสร้าง"
"เหมียวเอ๋อร์ กัวกัว เอ๋อร์ หน้าที่ของพวกเธอคือ ไปเก็บใบผักเน่า ใบไม้แห้ง และวัชพืชแห้งแถวนี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะเก็บได้" ซูชิงเหอมอบหมายงานใหม่ให้ลูกแฝด
ลูกแฝดที่ละเอียดถี่ถ้วนคัดเลือกและตากโก๋กุ่มเสร็จเรียบร้อยแล้ว รีบรับงานทันที หิ้วตะกร้าเล็ก ๆ ออกจากบ้านไป
การได้ช่วยงานบ้านทำให้พวกเธอมีพลังเต็มเปี่ยม
หลิวซื่อมองลูกสาวที่กำลังยุ่งอยู่ที่หัวแปลง ด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็เดินตามไปดู
เห็นเพียงซูชิงเหอใช้หินก้อนใหญ่ กั้นเป็นกรอบเตี้ย ๆ สี่เหลี่ยมตรงตำแหน่งที่เลือกไว้
จากนั้น เธอก็เริ่มเติมสิ่งของลงในกรอบหินทีละชั้น ๆ เหมือนกับการสร้างบ้าน:
ชั้นล่างสุดเริ่มจากวางวัชพืชแห้งเป็นชั้น ๆ ตามด้วยหญ้าสดที่หลิวซื่อตัดมาและใบไม้เน่าที่ลูกแฝดเก็บมา แล้วโรยมูลไก่และมูลหมูที่เก็บมาจากหมู่บ้านราคาสิบอึ๊บลงไปบาง ๆ จากนั้นก็โรยขี้เถ้าจากเตาไฟให้ทั่วอีกชั้น
ซูชิงเหอยกถังไม้ขึ้น ราดน้ำสะอาดลงไปเล็กน้อย ให้ชั้นนี้ชื้นแต่ไม่ขังน้ำ สุดท้ายก็กลบด้วยดินละเอียดบาง ๆ
"เอาล่ะ ชั้นแรกเสร็จเรียบร้อย" ซูชิงเหอตบดินบนมือ "ต่อไปก็ซ้อนกันไปเรื่อย ๆ แบบนี้ จนกว่าจะสูงเท่านี้"
เธอทำท่าเปรียบเทียบความสูงระดับเอว
หลิวซื่อยืนดูอยู่ข้าง ๆ ทั้งแปลกใจทั้งสงสัย: "เหอเอ๋อร์ วิธีนี้จะได้ผลจริงหรือ? แค่กองไว้แบบนี้ ไม่ต้องทำอะไร มันจะกลายเป็นปุ๋ยเองได้หรือ?"