สองหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลกันนัก ยายหลิวเหล่าไท่กินข้าวเสร็จ อีกทั้งพูดคุยกับหลิวชุ่ยผิงอยู่พักหนึ่ง พอเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ก็ลุกขึ้นกลับหมู่บ้านม้าเจียอิง
ก่อนจากไปก็กำชับซูชิงเหออีกสองสามประโยค เป็นเพียงคำพูดทำนองว่า "ดูแลแม่ตัวเองดีๆ" "อย่าเหนื่อยเกินไป" "ขึ้นเขาระวังตัว" อะไรประมาณนี้ ซูชิงเหอรับปากทีละข้อ แล้วไปส่งถึงปากหมู่บ้านก่อนจะกลับมา
ตอนกลางคืน ครอบครัวกินข้าวเย็นเสร็จ แม่จิวเก็บชามในครัว ลูกแฝดทำการบ้านประจำวันในห้อง—อ่านหนังสือเขียนตัวหนังสือ ฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ
ซูชิงเหอล้างมือ เดินเปิดม่านเข้าไปในห้องของหลิวชุ่ยผิง
หลิวชุ่ยผิงกำลังพิงหมอนอยู่ ลูกชายสองคนเพิ่งกินนมอิ่ม นอนเรียงกันอยู่บนเตียงนอนหลับอย่างมีความสุข หน้าอกเล็กๆ ขึ้นลงเป็นจังหวะ คล้ายแมวน้อยสองตัวที่เงียบสงบ
เธอก้มมองลูกชายสองคน มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยน พอได้ยินเสียงฝีเท้า ก็เงยหน้าขึ้นมา
"เหอเอ๋อร์ มาได้พอดีเลย" หลิวชุ่ยผิงตบขอบเตียงเป็นสัญญาณให้นั่งลง "แม่อยากปรึกษาเรื่องหนึ่งกับลูก—ลูกลองตั้งชื่อให้น้องชายสองคนหน่อยสิ"
ซูชิงเหอนั่งลงที่ขอบเตียง มองเจ้าตัวน้อยสองคนที่หลับอย่างมีความสุข "แม่คะ ยังไงแม่ก็เป็นคนตั้งชื่อเองดีกว่านะคะ แม่อุ้มท้องคลอดพวกเขามาอย่างยากลำบาก คนที่มีสิทธิ์ที่สุดในการตั้งชื่อให้พวกเขาก็คือแม่"