จากตลาดคนรับใช้ออกมา หลิวปากคนก็นำพวกนางไปที่ห้องคุมขังประจำศาลเมือง ส่งมอบสัญญาซื้อขาย ประทับตราราชการ แล้วเก็บค่าเสียค่าประทับตราจากซูชิงเหอสามอีแปะ
ถึงตอนนี้ เอกสารครบถ้วน แม่จิวก็กลายเป็นคนของตระกูลซูอย่างเป็นทางการ
ออกจากห้องคุมขังมา ซูชิงเหอก็พูดกับแม่จิวว่า “ไปเถอะ ไปซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยนสองชุดให้เจ้า”
แม่จิวรีบโบกมือ: “คุณหนู ไม่ต้องซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปหรอก ซื้อผ้ากลับไป ฉันเย็บเองได้ ไม่ช้า ไม่เสียเวลาหรอก เมื่อก่อนฉันอยู่ที่จวนผู้ช่วยเจ้าเมือง งานเย็บปักก็เคยชินแล้ว”
ซูชิงเหอมองนางแวบหนึ่ง ไม่รับฟังความเห็นของนาง: “ซื้อชุดชั้นในสำหรับเปลี่ยนก่อนหนึ่งชุด แล้วซื้อผ้าสองพับกับสำลีอีกไม่กี่จิน เจ้ากลับไปเย็บเสื้อหนาๆ สวมเองหนึ่งตัว อากาศหนาวขึ้นทุกวัน ชุดที่เจ้าใส่อยู่มันบางเกินไปแล้ว”
ซูชิงเหอไม่ใช่คนท้องถิ่น นางเกิดในยุคที่ผู้คนเท่าเทียมกัน ถึงแม้จะข้ามมิติมาแล้วจะค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับกติกาของโลกนี้ได้ แต่ในใจลึกๆ นางยากที่จะใช้ทัศนคติแบบ“นาย”ปฏิบัติต่ออีกคนหนึ่ง
สำหรับนางแล้ว การซื้อแม่จิวมาเหมือนกับการจ้างพนักงานประจำระยะยาว—เจ้าทำงานให้ข้า ข้าให้ค่าจ้างและชีวิตที่มั่นคงแก่เจ้า ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ
ยิ่งไปกว่านั้น แม่จิวต้องดูแลหลิวซื่อและทารกแรกเกิด
หากตัวเองมอมแมม ใส่เสื้อผ้าบางๆ ไม่สบายจนป่วย และตัวไม่สะอาด ก็ไม่ดีต่อแม่หลังคลอดและทารกด้วย