วันนี้ไม่มีน้องสาวตัวน้อยตามติดเป็นเงา ซูชิงเหอก็ได้ปลดปล่อยเต็มที่
นางเกือบจะวิ่งเหยาะๆ เข้าป่า ฝีเท้าเบาสยาย ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม ก็มาถึงใจกลางป่าลึกที่ไร้ผู้คน
ซูชิงเหอเก็บกวาดแปลงเห็ดหลายจุดที่พบเมื่อไม่กี่วันก่อนจนเกลี้ยง และครั้งนี้ยังเดินลึกเข้าไปอีก
น่าเสียดาย อากาศยิ่งหนาว ผลผลิตเห็ดก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด ทำงานอยู่นานพอสมควร หลังกระจาดยังใส่ของได้ไม่ถึงครึ่ง
แต่เรื่องนี้ก็คาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้ว ซูชิงเหอไม่ท้อแท้
ของป่าที่ภูเขามอบให้ ย่อมมีฤดูกาล เห็ดน้อยลง แต่ก็ยังมีอย่างอื่นอีก
สายตาของนางถูกดึงดูดไปยังเถาวัลย์ที่พันอยู่บนไม้ผุข้างทาง—นั่นคืออู่เว่ยจื่อ!
ลูกผลสีแดงสดเป็นพวงๆ คล้ายองุ่นจิ๋ว เรียงกันแน่นหนา สะดุดตาท่ามกลางป่าไม้ที่เหี่ยวเหลือง
นี่เป็นของดีทีเดียว!
ดวงตาของซูชิงเหอเป็นประกาย
อู่เว่ยจื่อมีสรรพคุณบรรเทาอาการไอ ปอดชุ่มชื้น เพิ่มพลังชี่และสร้างน้ำหล่อเลี้ยง เป็นสมุนไพรที่พบได้ทั่วไป นำไปขายที่ร้านยาได้เงินแน่นอน
นางเก็บหลังกระจาดใส่เห็ดเข้าพื้นที่มิติ แล้วหยิบกระสอบป่านออกมา ลงมือเก็บผลไม้อย่างคล่องแคล่ว
ตอนนี้อู่เว่ยจื่อสุกเต็มที่แล้ว นางบิดเบาๆ วางใส่กระสอบอย่างระมัดระวัง กลัวผลจะช้ำ
เมื่อกลับไป จะให้ลูกแฝดช่วยเด็ดก้านและใบออก คัดลูกที่เสียออก แล้วอาศัยช่วงที่มีแดดจัดหลายวันนี้ กางบนกระด้งไม้ไผ่ตากให้แห้ง
พอตากจนเปลือกเหี่ยวย่นแข็ง ก็สามารถนำไปขายที่ร้านยาในเมืองได้
ซูชิงเหอเก็บผลไม้ไปพลาง คิดคำนวณขั้นตอนต่อไปในใจไปพลาง
งานนี้ไม่หนัก เหมาะที่จะให้ลูกแฝดลองฝึกมือ เรียนรู้วิธีจัดการสมุนไพร