ซูชิงเหอกลับมาถึงบ้าน ฉวยจังหวะที่อยู่คนเดียวในโรงฟืน ไม่เพียงแค่ลักลอบนำฟืนออกมาจากพื้นที่มิติเท่านั้น แต่ยังเอาต้นโสมสองต้นที่ห่อด้วยมอสส์ออกมาด้วย
นางไม่ได้เอะอะโวยวายในห้องโถงใหญ่ แต่ดึงหลิวซื่อเข้าไปในห้องชั้นใน ปิดประตู แล้วค่อยๆ ลอกชั้นมอสส์ออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นเนื้อโสมสีเหลืองอ่อนๆ ข้างใน
“แม่ ท่านดูนี่สิคะว่านี่คืออะไร” ซูชิงเหอยื่นโสมสองต้นให้หลิวซื่อดู น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความดีใจที่แทบกลั้นไว้ไม่อยู่
สายตาของหลิวซื่อตกลงบนสิ่งนั้น ตอนแรกยังมึนงง ก่อนที่รูม่านตาจะหดวูบลงอย่างแรง อุทานเสียงเบาด้วยความตกใจ “โสม...โสมเหรอจ๊ะ!?”
ตลอดชีวิตนางเคยได้ยินแต่ว่าโสมมีค่ายิ่ง หน้าตาเหมือนแคร์รอตเล็กๆ แต่ไม่เคยเห็นของจริงมาก่อน
“ใช่ค่ะ เป็นโสม วันนี้หนูโชคดี ขุดได้จากบนเขา”
ซูชิงเหอยิ้มแล้วพยักหน้า วางโสมสองต้นเรียงกันบนโต๊ะข้างเตียง “แม่ดูต้นใหญ่นี่สิคะ ทรงสวยขนาดไหน พรุ่งนี้หนูจะเอาไปขายที่ร้านยาในเมือง ต้นเล็กๆ นี่เราเก็บไว้ ทำเป็นยาไว้เผื่อฉุกเฉิน”
ช่วงคลอดของหลิวซื่อใกล้เข้ามาทุกที ในยุคที่การแพทย์ล้าหลัง การคลอดบุตรก็เหมือนก้าวเท้าเข้าไปในประตูนรก
มีโสมดีๆ ที่ช่วยชูกำลังบำรุงลมปราณสักต้นไว้ ถ้าเกิดอันตรายอะไรขึ้น อย่างน้อยก็ยังมีความหวังเพิ่มขึ้นอีกหน่อย