ทุกคนหันกลับไป เห็นย่าเกอจูงหลานสาวสาวสกุลหนึ่งชื่อซูชิงเหลียน ทะลวงฝูงชนเข้ามาอย่างมีพิษมีภัย
ย่าเกอเหลือบตามองไปรอบๆ ลานบ้าน ไม่เห็นหมูป่าที่คิดไว้ มีเพียงรอยเลือดสีแดงเข้มจางๆ อยู่บนพื้น ใบหน้าของนางก็เหี่ยวลงทันที
"หลิวซื่อ!" ย่าเกอเอามือท้าวเอว เสียงดังลั่น "หมูป่าที่ลูกสาวคนนั้นของแกยิงได้อยู่ไหน? ซ่อนไว้ที่ไหน?"
หลิวซื่อเห็นแม่สามี ก็หดไหล่โดยไม่รู้ตัว แต่คิดถึงลูกสาว ก็พยายามยืนตัวตรง เสียงไม่ดังแต่ชัดเจน: "หมูป่า... เหอเอ๋อร์เอาไปขายที่เมืองแล้ว"
"ขายแล้ว?!" เสียงย่าเกอดังขึ้นอย่างกะทันหัน เต็มไปด้วยความถากถาง "เด็กเนรคุณ! ยิงหมูตัวใหญ่ขนาดนี้ ยังไม่รู้จักตัดเนื้อดีๆ ไปไหว้ปู่ย่าตายายก่อน? เลี้ยงมาเสียเปล่า!"
นางด่าไปด่ามา ก็เปลี่ยนเรื่อง "ขายก็ดี! พอได้เงินมา ให้มันรีบเอาเงินไปส่งที่บ้านใหญ่! พี่ชายของมันกำลังรอเงินไปจ่ายค่าเล่าเรียนอยู่ พอดีขาดเงิน!"
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ หลิวซื่อได้ยินคำแบบนี้ คงได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ ไม่กล้าพูดโต้ตอบแม้แต่ครึ่งประโยค
แต่ตอนนี้ ลูกสาวตัวเล็กๆ ต้องแบกรับทั้งบ้าน คำพูดเมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในหู มองดูญาติที่เรียกว่าคนใกล้ชิดซึ่งอยากจะดูดเลือดดูดไขกระดูกของพวกนางให้หมด ความกล้าและความแค้นที่ไม่เคยมีมาก่อนก็พุ่งขึ้นมาในใจ
นางเงยหน้าขึ้น ใบหน้าไม่มีอาการขลาดกลัวอีกต่อไป เสียงสั่นเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น แต่ชัดเจนทุกคำ: "แม่คะ แม่คงจำไม่ค่อยได้ ครอบครัวเรา สองสกุล แยกออกจากบ้านใหญ่แล้ว ออกมาลำบาก! นา ที่ดิน ข้าว เงินทอง บ้านใหญ่ไม่ได้แบ่งให้เราเลยแม้แต่อย่างเดียว! เอกสารตัดขาดเป็นลายลักษณ์อักษรชัดเจน 'ตายจากกันไม่พบกัน ชีวิตความตายไม่เกี่ยวข้องกัน'!"