ซูเหวินซวนยืนอยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยว มือถือหนังสือ สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนจากตกใจเป็นไม่อยากเชื่อ
เขากลับบ้านมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว
สำหรับเขา ตราบใดที่เงินในตัวยังไม่หมด เขาจะไม่กลับบ้านเองเด็ดขาด — ชนบทที่สกปรกนั่น จะสบายเท่าอยู่ในเมืองได้ยังไง?
อยู่หอพักของโรงเรียนประจำอำเภอ แม้สภาพจะธรรมดาๆ แต่ก็ไม่ต้องฟังยายบ่น ไม่ต้องได้กลิ่นอายขี้ไก่ขี้เป็ด
ดังนั้น เรื่องที่ฝ่ายรองแยกบ้านออกไป เขาไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย
เขาแค่เดินผ่านหน้าร้านก๋วยเตี๋ยว แล้วเหลือบตามองเข้าไปโดยบังเอิญ ก็เห็นเงาคุ้นตาสามคน
ทั้งสามคนแต่งตัวสะอาดเอี่ยม ใส่เสื้อผ้าฝ้ายเนื้อใหม่เอี่ยม กำลังก้มหน้าก้มตากินก๋วยเตี๋ยว
ถ้าไม่ใช่เพราะลูกแฝดที่สะดุดตาง่ายคู่นั้น ซูเหวินซวนแทบไม่กล้าจำ
ในความทรงจำของเขา ลูกพี่ลูกน้องสาวทั้งสามคนของฝ่ายรอง เป็นพวกที่ดูหม่นหมองที่สุดในบ้านเสมอ
ซูชิงเหอคนโตต้องตามผู้ใหญ่ไปทำงานในไร่ กลับมายังต้องซักผ้าทำอาหาร
คนเล็กสองคนก็มีงานบ้านที่ทำไม่เคยหมด เลี้ยงไก่ หาหญ้าหมู เลี้ยงหมู เก็บฟืน ไม่มีเวลาได้พัก
เสื้อผ้าที่ใส่มีแต่รอยปะซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีก็ซีดจนดูไม่ออกว่าเดิมเป็นสีอะไร
ยิ่งกว่านั้น ไม่ได้กินอาหารที่ดีที่สุด แถมยังไม่ค่อยอิ่ม ร่างกายผอมบางเหลือเกิน เหมือนขอทานไม่มีผิด หรืออาจจะแย่กว่าขอทานด้วยซ้ำ