ซูเหวินซวนถูกเธอผลักให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าซีดเผือดไปทีละน้อย: "เธอ...เธอพูดอะไรบ้าๆ น่ะ? ข้าไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลย!"
"ไม่รู้?" ซูชิงเหอยิ่งหัวเราะเย็นชา "แกไม่รู้ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้? แกกินดีอยู่ดีในตัวเมือง เงินพวกนั้นมาจากไหน? แกไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง? เงินที่พ่อข้าเอาชีวิตไปแลกมาในป่าลึก แกใช้แล้วไม่รู้สึกร้อนมือบ้างหรือไง?"
"แกจะบอกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ตัดสินใจ แกไม่รู้เรื่อง ใช่มั้ย? งั้นข้าถามแก ตอนนี้แกรู้แล้ว แกจะทำยังไง? ให้พ่อแม่ปู่ย่าของแกขอโทษฝ่ายรองของเรา แล้วคืนสิ่งที่ควรเป็นของเรา? หรือจะคืนเงินที่แกใช้เงินค่าชีวิตพ่อข้าไปตลอดหลายปีนี้?"
"แก...แกเป็นแค่เด็กผู้หญิง รู้เรื่องอะไรด้วย!"
ซูเหวินซวนโมโหจนหน้าแดง เสียงสั่นเล็กน้อย "เรื่องในบ้านก็มีผู้ใหญ่เป็นคนตัดสินใจ ถึงคราวที่แกจะมาทำตัวเก่งที่นี่หรือไง? แล้วอีกอย่าง ลุงรองออกไปล่าสัตว์หาเงิน ก็เป็นความสมัครใจของเขาเอง! ไม่ใช่ข้าไปบังคับให้เขาไป! ถ้าเขาเกิดเรื่องขึ้นมา จะมาเกี่ยวข้องอะไรกับข้า?"
พอพูดจบ แม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกว่าพูดเกินไป แต่คำพูดออกไปแล้ว จะดึงกลับมาก็ไม่ได้
สายตาของซูชิงเหอเยือกเย็นลงทันที
เธอไม่โกรธ แต่กลับยิ้มออกมา ซึ่งรอยยิ้มแบบนั้นทำให้ซูเหวินซวนรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งหลัง
"ได้ ซูเหวินซวน แกพูดแบบนี้ออกมา ข้าก็ไม่แปลกใจหรอก เพราะแกเป็นแบบนี้มาตลอด เห็นแก่ตัวและใจดำ! การเรียนหนังสือก็เพื่อให้เข้าใจหลักการ แต่เห็นชัดๆ ว่าแกอ่านตำราของ sage มาเยอะแยะ แต่หลักการทั้งหมดไปอยู่ในท้องหมาแล้ว!"