เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ถึงปลายเดือนแล้ว
อากาศหนาวขึ้นทุกวัน
เช้าตรู่ที่ตื่นขึ้นมา พื้นผิวของโอ่งน้ำในลานบ้านกลายเป็นน้ำแข็งบางๆ ลมหายใจที่หายออกมากลายเป็นไอขาว
ซูชิงเหอแอบนำเทอร์โมมิเตอร์จากพื้นที่มิติออกมาวัด อุณหภูมิภายนอกตอนกลางวันลดลงเหลือสามถึงสี่องศาแล้ว
ดูท่าทางแบบนี้ คงอีกไม่กี่วันก็จะหิมะตก
นางคำนวณแล้วตัดสินใจว่าวันนี้จะเข้าป่าตัดฟืนเป็นวันสุดท้าย เติมฟืนในโรงเก็บให้เต็มจนสุด
พรุ่งนี้ยังไงก็ต้องเข้าเมืองสักครั้ง
นับวันดู ในร้านตีเหล็กที่สั่งธนูกับลูกดอกแขนเสื้อไว้ ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว น่าจะทำเสร็จแล้ว ต้องรีบไปเอากลับมา
และนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเข้าเมืองในปีนี้—เมื่อหิมะตกแล้ว การเข้าออกเมืองจะลำบากมาก
ตอนทานอาหารเย็น ซูชิงเหอพูดแผนการของนางออกมา: "พรุ่งนี้ฉันอยากไปยืมเกวียนเข็นของคุณปู่ ไปเข้าเมือง ขายอู่เว่ยจื่อที่เหลือในบ้าน แล้วไปร้านตีเหล็กเอาธนูกลับมา และซื้อข้าวอีกหลายอย่าง ของใช้สำหรับแม่ที่ต้องอยู่ไฟเดือนก็ต้องเตรียมไว้ล่วงหน้า แล้วซื้อผ้าห่มใหม่สักสองสามผืน ผ้าห่มที่เราใช้อยู่ตอนนี้ สำลีจับตัวแข็งเป็นก้อน ไม่มีความอบอุ่นเลย"
นางหยุดเล็กน้อย มองลูกแฝดสองคน ยิ้มถาม: "พวกแกสองคน อยากไปเที่ยวเมืองกับพี่สาวไหม?"