สามคนรีบเดินไปที่บ้านของซูชิงเหอ โชคดีที่ระหว่างทางไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เปิดประตูรั้วเข้าไป ซูชิงเหอหันกลับไปใส่กลอนประตูให้เรียบร้อย
ในเวลานี้ หมู่บ้านก็ส่งเสียงตีฆ้องทองเหลืองดังขึ้น - เสียงดัง กังวาน ก้องกังวานไปในยามราตรี ตามด้วยเสียงตะโกนเป็นระยะ ๆ ว่า "หมาป่าจะลงเขาแล้ว! ทุกบ้านทุกครัวเรือนปิดประตูหน้าต่างให้ดี! ดูแลสัตว์เลี้ยงในบ้านด้วย!"
เมื่อเห็นซูชิงเหอพาท่านปู่เจ้าและยายเจ้ากลับมา ฝาแฝดที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงในที่สุด
แม้ว่าฝีมือธนูและการต่อสู้ของพวกเธอจะฝึกมาจนได้ระดับหนึ่ง เวลาซ้อมต่อสู้กันก็ดูมีท่าทีพอสมควร แต่ก็ยังไม่เคยผ่านการต่อสู้เอาชีวิตเข้าล็อกจริง ๆ มาก่อน
พี่สาวอยู่ด้วย พวกเธอถึงมีหลักยึดเหนี่ยว รู้สึกอุ่นใจ
ท่านหมอเจ้าเดินเข้าห้องไปจับชีพจรให้หลิวซื่อก่อน
หลิวซื่อนอนอยู่บนเตียงหิน หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมา ใบหน้าซีดเล็กน้อย แต่ยังมีเรี่ยวแรง
นิ้วของท่านหมอเจ้าวางบนข้อมือของนาง สมาธิจดจ่ออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยมือ แล้วพยักหน้า "ไม่เป็นไร ตอนนี้อาการยังดีอยู่ ชีพจรค่อนข้างสม่ำเสมอ ทารกก็อยู่ในท่าปกติ"
เขาก้าวออกมาจากห้อง นั่งลงในห้องโถงใหญ่ เพื่อรอข่าวคราวจากด้านในต่อไป
ยายเจ้าเดินเข้าไปตรวจดูอาการของหลิวซื่ออย่างละเอียด แล้วพูดกับซูชิงเหอ "ยังไม่คลอดเร็วขนาดนั้น ต้องรออีกสักพัก ไปต้มน้ำไว้ก่อน แล้วเตรียมของให้พร้อม"