ซูชิงเหอไม่รอให้พวกมันลงมือก่อน
การต่อสู้ต้องลงมือก่อนเป็นฝ่ายได้เปรียบ
เธอเล็งไปที่หมาป่าตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด นิ้วมือปล่อย—— "ซู่" เสียงหนึ่ง ลูกธนูพุ่งทะยานออกไป ถูกต้องเข้าที่เบ้าตาของหมาป่าตัวนั้นอย่างแม่นยำ ทะลุเข้าไปในกะโหลกโดยตรง
หมาป่าตัวนั้นยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนแม้แต่ครั้งเดียว ร่างกายก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ จากนั้นก็ทรุดตัวลงอย่างนุ่มนวลบนพื้นหิมะ ขาสั่นกระตุกสองครั้งก่อนจะนิ่งไป
ลูกธนูนัดนั้นราวกับไปจุดชนวนถังดินปืน
ฝูงหมาป่าโกรธเกรี้ยวขึ้นมา
หมาป่าหลายตัวส่งเสียงคำรามต่ำด้วยความโกรธในเวลาเดียวกัน เริ่มวิ่งวนรอบกำแพงรั้ว พยายามหาช่องทางบุกเข้าไป
หมาป่าตัวหนึ่งกระโจนอย่างรุนแรง ขาหน้าคว้าไว้ที่ขอบกำแพง พยายามปีนข้ามเข้ามา
ซูชิงเหอชักลูกธนูอันที่สองออกมา ก้มตัว เล็ง ปล่อยธนู การเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่ไหลริน——
หมาป่าตัวนั้นยังอยู่กลางอากาศก็ถูกยิงทะลุลำคอ ร่วงหล่นลงมาอย่างแรงที่เชิงกำแพง
แต่ฝูงหมาป่าไม่ได้ถอยหนีเพราะเหตุนี้
กลิ่นคาวเลือดกลับยิ่งกระตุ้นพวกมัน ทำให้พวกมันคลุ้มคลั่งมากขึ้น
มีหมาป่าอีกสองตัวพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกันจากคนละทิศทาง พยายามเบนความสนใจของซูชิงเหอ
หลิวซื่อที่อยู่ในห้องชั้นในราวกับรับรู้ถึงอันตรายภายนอก เสียงครางของนางถี่ขึ้นเรื่อย ๆ สูงขึ้นเรื่อย ๆ
กลิ่นคาวเลือดในอากาศก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น ลอยตามช่องประตูอบอวลออกไปข้างนอก ทำให้ฝูงหมาป่านอกกำแพงยิ่งกระสับกระส่าย ความถี่ในการโจมตีก็เร็วขึ้นเรื่อย ๆ