ซูชิงเหอไม่รู้ว่าคนในบ้านใหญ่คิดยังไง และก็ไม่สนใจด้วย
เธอกำลังเดินเร็วไปทางบ้านตาของเธอ ฝีเท้ากระฉับกระเฉง
บ้านตาอยู่ที่หมู่บ้านม้าเจียอิง ห่างออกไปแปดลี้ อยู่ในเขตเมืองชิงสุ่ยเช่นกัน
ชื่อหมู่บ้านม้าเจียอิงฟังดูเหมือนชาวบ้านในหมู่บ้านจะแซ่ม้าทั้งหมด แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้น ว่ากันว่าเมื่อก่อนมีทหารไปประจำอยู่แถวนั้น ชื่อของค่ายทหารจึงตกทอดต่อกันมา กลายเป็นชื่อหมู่บ้านม้าเจียอิง ไม่เกี่ยวกับนามสกุลแม้แต่น้อย
ตาของซูชิงเหอ ชาวบ้านเรียกเขาว่าลิ่วเฒ่า กับยายของเธอ มีลูกสาวด้วยกันสามคน คือป้าใหญ่หลิวชุ่ยหลาน แม่ของเธอหลิวชุ่ยผิง และน้าเล็กหลิวชุ่ยเหอ
แม่กับน้าเล็กเป็นฝาแฝดกัน ตอนยายคลอดลูกแฝดนั้นร่างกายเสียหาย ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่เคยท้องอีกเลย
ดังนั้นตระกูลหลิวจึงไม่มีลูกชาย มีแต่ลูกสาวสามคน
เพราะเหตุนี้ ตาหลิ่วจึงรู้สึกก้มหน้าก้มตาตลอดชีวิต
ไม่มีลูกชายก็หมายความว่าไม่มีใครสืบสกุล ไม่มีใครเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า
ดังนั้นเมื่อหลิวชุ่ยหลานลูกสาวคนโตถึงวัยอันควร เขาก็ตัดสินใจหาสามีเข้ามา หวังพึ่งลูกสาวคนโตเพื่อสืบสกุล
ป้าเขยแซ่เจ้าชื่อเจ้าอ่อนนิว เป็นชาวนาที่ซื่อตรงและจริงใจ หลังจากเข้ามาเป็นเขยในตระกูลหลิว เขากับป้าใหญ่มีลูกชายสองคนลูกสาวสองคน ตาหลิ่วจึงถือว่ามี "ผู้สืบสกุล" แล้ว
น้าเล็กหลิวชุ่ยเหอแต่งงานกับครอบครัวชาวนาในหมู่บ้านใกล้เคียง ฐานะยากจน มีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคน ประทังชีวิตไปวัน ๆ
ซูชิงเหอเดินไปพลางนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไปพลาง
ตอนที่แม่ของเธอหลิวชุ่ยผิงยังอยู่บ้าน ฐานะไม่ได้ดีนัก