เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในหมู่บ้าน แน่นอนว่าย่อมเล็ดลอดเข้าหูผู้คนในบ้านใหญ่ได้
เริ่มแรกที่สุด หลี่ซื่อได้ยินมาจากปากเพื่อนบ้าน ว่าสามพี่น้องซูชิงเหอเมื่อคืนยิงหมาป่าตายสิบสามตัว ในจำนวนนั้นสิบเอ็ดตัว ซูชิงเหอยิงเพียงลำพัง
หลี่ซื่อถึงกับถ่มน้ำลายทันที “ป่ะ! โม้ไม่กลัวฟ้าผ่าหรือไง! พวกนังบัดซบพวกนั้น จะไปยิงหมาป่าสิบสามตัวได้ยังไง?!”
แต่ไม่นานนัก เหวินฮ่าวลูกชายคนรองของนาง กับซูเหวินรุ่ยแห่งฝ่ายสาม ก็วิ่งกลับมาจากศาลตระกูล ใบหน้าทั้งสองคนดูไม่สู้ดีนัก
เหวินฮ่าวพูดทันทีที่ก้าวเข้ามา “แม่ ไม่เชื่อก็ไปดูได้ ที่ลานหน้าศาลตระกูลกองเต็มไปหมด! ลูกนับดูแล้ว ทั้งหมดสิบสามตัว หลี่เจิ้งหาคนไปลอกหนังอยู่ตรงนั้น ผู้คนมากมายต่างพากันไปล้อมดู!”
หลี่ซื่ออ้าปาก คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเป็นเวลานาน
ซูเหวินรุ่ยก็เสริมเสียงเบา ๆ “ได้ยินคนที่ลอกหนังเขาพูดกัน... หมาป่าหลายตัวถูกยิงเข้าตาและลำคอ แค่ลูกเดียวก็สิ้นชีพ แม่นเสียเหลือเกิน”
ห้องโถงใหญ่เงียบลงชั่วขณะหนึ่ง
หลี่ซื่อกับเลี่ยงซื่อสบตากัน นาน ๆ ครั้งจะไม่ทะเลาะกัน ต่างพากันลุกขึ้นยืน เดินไปยังศาลตระกูลด้วยความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
แต่ไกล ๆ พวกนางก็เห็นกองซากหมาป่าสีเทาหม่นกองนั้น
แม้จะเริ่มลอกหนังไปบ้างแล้ว แต่ที่เหลือยังวางซ้อนกันอยู่อย่างครบถ้วน ตัวโตทั้งนั้น เขี้ยวแหลมโผล่พ้นปาก แม้ตายไปแล้วก็ยังแผ่ความดุร้ายออกมา