ที่ฝากสมองอัจฉริยะ!!!
【นิยายเรื่องใหม่เริ่มต้นแล้ว ฝากทุกคนเมตตากันหน่อยนะ~ คนเขียนใจบางมาก เดี๋ยวหัวใจแตกสลาย… ที่พิมพ์นิยายก็ทำด้วยใจรักล้วน ๆ ถ้าไม่ชอบก็เชิญผ่านไป อย่ามาทิ้งคำวิจารณ์แย่ ๆ ไว้พร่ำเพรื่อจนทำให้ทุกคนหมดอารมณ์กันเลย ╯︿╰】
【เพราะมีคนเก่ง ๆ หลายคนพูดถึงเรื่องคำเรียกกัน คนเขียนขอชี้แจงตรงนี้ก่อนเลยว่า ก่อนหน้านี้คนเขียนค้นดูมาแล้ว ลูกของลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงจะเรียกตัวเองว่าป้า~ พอเห็นหลายคนบอกว่าควรเรียกน้า คนเขียนก็ไปค้นดูเหมือนกัน ซึ่งเรียกแบบนั้นก็ได้ แต่คำว่าน้าไม่ค่อยเพราะเท่าไร สุดท้ายคนเขียนจึงตัดสินใจไม่แก้ ใช้คำเรียกว่าป้าเหมือนเดิม ถ้าทุกคนรับเรื่องนี้ไม่ได้ก็เลื่อนผ่านแล้วบ๊ายบายคนเขียนได้เลย ┭┮﹏┭┮ อย่าด่าคนเขียนว่าไม่มีความรู้อีกเลย… ด้านล่างมีรูปภาพยืนยัน~】
ปลายฤดูใบไม้ร่วง ปี 1979
ชั้นหนึ่งของเที่ยวบินที่มุ่งหน้าไปยังสนามบินไคตั๊ก
กู้จิ้งฉือถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงแก้วแชมเปญแตก
พูดให้ถูกคือ ที่นั่งชั้นหนึ่งของเธอสั่นสะเทือนเพราะกระแสอากาศ แก้วคริสตัลข้างมือจึงไถลตกลงมา แตกกระจายอยู่ข้างเท้า
“คุณผู้หญิง ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”
เสียงของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินฟังราวกับดังมาจากอีกฟากของม่านหมอก
กู้จิ้งฉือลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าหญิงสาวชาวเอเชียที่แต่งหน้าอย่างประณีต เธอกำลังพูดภาษาอังกฤษ
ไม่ถูกสิ
เธอจำได้ว่าตัวเองน่าจะกำลังเดินทางไปสนามบิน
แมนแฮตตัน นิวยอร์ก ถนนสาย 57 รถบรรทุกคันนั้นที่ฝ่าไฟแดง—
ความทรงจำแตกกระจายพรั่งพรูเข้ามาในหัว ทั้งการเบรกกะทันหัน แรงกระแทก และภาพที่หมุนคว้างไปหมด
จากนั้นก็มีแต่แสงสีขาว
“คุณผู้หญิง?” พนักงานต้อนรับเรียกอีกครั้ง
“ไม่เป็นไรค่ะ”
กู้จิ้งฉือได้ยินเสียงตัวเองพูด “ขอแชมเปญอีกแก้วนะคะ แล้วก็ช่วยหยิบผ้าห่มให้ฉันผืนหนึ่ง ฉันรู้สึกหนาวนิดหน่อย”
น้ำเสียงของเธอสงบนิ่งจนน่าประหลาด
นี่คือการฝึกฝนและการอบรมจากชาติก่อน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ต้องรักษาภาพลักษณ์เอาไว้ ต่อให้เพิ่งรู้ว่าตัวเองตายไปแล้วก็ตาม
หลังพนักงานต้อนรับเดินจากไป เธอก็หลับตาลง
เสียงกลไกเย็นชาดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง—ระบบไถ่บาปตัวร้ายเปิดใช้งานแล้ว】
【ผู้ครอบครองระบบ: กู้จิ้งฉือ】
【สถานะปัจจุบัน: การข้ามวิญญาณสำเร็จ ร่างเดิมเสียชีวิตเมื่อ 3 นาทีก่อนจากการกระแทกผนังห้องโดยสารเพราะอากาศแปรปรวน จนมีเลือดออกในกะโหลก ระบบเข้าควบคุมสัญญาณชีพและซ่อมแซมร่างกายเรียบร้อยแล้ว】
【สาเหตุการข้ามภพ: ผู้ครอบครองระบบที่กำหนดไว้แต่เดิม (คุณ) เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตรงตามเงื่อนไขการคัดเลือกของระบบนี้ ระบบนี้เป็นหน่วยงานย่อยภายใต้หน่วยงานดูแลโลกคู่ขนาน มีหน้าที่รักษาเสถียรภาพของโลกขนาดเล็ก】
กู้จิ้งฉือลืมตาขึ้น จ้องโคมไฟอ่านหนังสือเหนือศีรษะอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
เมื่อครู่เธอเพิ่งถูกรถบรรทุกชนตาย หันมาอีกทีก็ถูกยัดใส่เครื่องบินที่สั่นกระแทก แถมยังได้ระบบอะไรสักอย่างที่ชื่อ “ระบบไถ่บาปตัวร้าย” มาด้วยงั้นหรือ?
หน่วยงานดูแลโลกคู่ขนาน?
รักษาเสถียรภาพของโลกขนาดเล็ก?
“งั้นก็แปลว่า” เธอถามในใจ “ฉันตายแล้วเหรอ?”
【ใช่】
“แล้วพวกคุณก็พาฉันมาที่โลกคู่ขนานอะไรนี่เหรอ?”
【ใช่ เพื่อแลกกับการฟื้นคืนชีพ คุณจำเป็นต้องทำภารกิจของระบบนี้ให้สำเร็จ】
พนักงานต้อนรับถือถาดเดินเข้ามา วางแก้วแชมเปญใบใหม่กับผ้าห่มขนแกะแคชเมียร์ลงตรงหน้า
กู้จิ้งฉือคลี่ผ้าห่มออก คลุมบนตักอย่างประณีต แล้วจึงยกแก้วขึ้น
เธอจิบแชมเปญ รู้สึกถึงของเหลวเย็นเฉียบไหลลงลำคอ ก่อนจะถามต่อในใจว่า
“ภารกิจอะไร?”
หน้าจอกึ่งโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ภารกิจหลัก: ตามหาและไถ่บาปลูกทั้งสามคนของกู้หมิงหลาน ลูกพี่ลูกน้องของคุณ ซึ่งจะกลายเป็นตัวร้ายผู้ยิ่งใหญ่ที่ทำลายล้างโลกในอนาคต】
【กำหนดเวลาภารกิจ: ยังไม่กำหนด】
【รางวัลภารกิจ: การยืดอายุขัยและสวัสดิการต่าง ๆ จากระบบ】
【บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: กำจัดทิ้ง】
คำว่า “กำจัดทิ้ง” บนหน้าจอกะพริบเป็นแสงสีแดงเลือด
กู้จิ้งฉือยกแชมเปญในแก้วดื่มรวดเดียวจนหมด ราวกับกำลังเรียกขวัญให้ตัวเอง
“น่าสนใจนี่” มุมปากเธอโค้งขึ้น “เล่าให้ฟังหน่อยสิ ลูกพี่ลูกน้องของฉันเป็นใคร แล้วลูก ๆ ของเธอมีที่มาที่ไปยังไง?”
ระบบเริ่มฉายข้อมูลชุดหนึ่ง
กู้หมิงหลาน ลูกพี่ลูกน้องของกู้จิ้งฉือ
ตอนอายุ 6 ขวบ เธอถูกแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวไปขายให้ชายโสดวัยสามสิบกว่าในหมู่บ้านห่างไกลแห่งหนึ่งทางตะวันตกเฉียงเหนือ เพื่อเป็นเจ้าสาวเด็ก
อายุ 16 ปี เธอคลอดลูกคนแรก เป็นเด็กผู้ชาย
เมื่ออายุ 20 ปี เธอฉวยโอกาสตอนชายโสดคนนั้นเมาหนีออกมาจากทางหลังเขา
เธอเดินทางอยู่ 3 วัน 3 คืน เกือบเอาชีวิตไม่รอดกลางทาง
คนที่ช่วยเธอไว้คือครูชนบทแซ่หลิน ชื่อหลินเผยเหวิน เป็นชายหนุ่มที่เรียนหนังสือมา
เขาซ่อนเธอไว้ในห้องเก็บของหลังโรงเรียน คอยเอาข้าวและยามาให้ทุกวัน
หลังจากหายดี เธอก็อยู่ช่วยทำอาหารและซักผ้าในโรงเรียน แล้วลงเอยกับครูคนนั้น
ทั้งสองมีลูกสาวด้วยกันคนหนึ่ง
แต่พ่อแม่ของหลินเผยเหวินไม่ยอมรับ
คนหนึ่งเป็นลูกชายที่เรียนหนังสือและทำงานกินเงินเดือนของรัฐ ส่วนอีกคนเป็นหญิงที่เคยถูกลักพาตัวและมีลูกมาก่อน จะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?
ต่อมา ครูคนนั้นแต่งงานกับหญิงสาวที่มีฐานะเหมาะสมกัน แล้วมีลูกแฝดชายหญิงหนึ่งคู่
กู้หมิงหลานถูกไล่ออกจากโรงเรียนพร้อมลูกสาวที่เพิ่งอายุครบ 1 ขวบ
เธอลองทำงานรับจ้าง ลองค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ จนเก็บเงินได้บ้าง
แต่เด็กถูกพากลับไปอยู่ตระกูลหลินอย่างบังคับ เพราะมีคนพูดว่าเด็กเป็นสายเลือดตระกูลหลิน
ผู้หญิงที่ไม่มีทะเบียนบ้าน ไม่มีตัวตนทางกฎหมาย จะทำอะไรได้บ้างในยุคนั้น?
เธอหลงเข้าไปในสถานที่บางแห่ง
จากนั้นก็มีลูกคนที่สามขึ้นมา—แม้แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าพ่อของเด็กเป็นใคร
เธอดิ้นรนเอาชีวิตรอดในความยากลำบากพร้อมลูกคนที่สาม
จนกระทั่ง—
【กู้หมิงหลานจะเสียชีวิตในเดือนพฤศจิกายนปีหน้า เนื่องจากอวัยวะล้มเหลว】
“เดือนพฤศจิกายนปีหน้าเหรอ?”
ในที่สุดน้ำเสียงของกู้จิ้งฉือก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เธอยังไม่ตายงั้นเหรอ? แล้วจะรอทำไม? ฉันไปตอนนี้เลยก็ได้—ยังไงฉันก็มี—”
【แจ้งเตือน: ระบบนี้จะมอบเงินทุนตั้งต้นจำนวน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่คุณ】
“—มีเงินอยู่แล้ว”
【แต่ตามกฎของโลก ก่อนถึงจุดเปลี่ยนชะตาของบุคคลสำคัญ ผู้ครอบครองระบบห้ามแทรกแซงเส้นทางความเป็นความตายของบุคคลนั้น หน้าต่างการไถ่บาปเปิดให้เฉพาะลูกทั้งสามคนเท่านั้น】
“หมายความว่า” กู้จิ้งฉือพูดช้า ๆ “ฉันทำได้แค่มองเธอตายไป แล้วค่อยไปรับเด็กสามคนที่ไม่มีใครดูแล—”
เธอหยุดชะงัก
เจ้าตัวแสบตัวน้อย?
ไม่สิ ระบบบอกว่าเป็น “ตัวร้ายผู้ยิ่งใหญ่ที่จะทำลายล้างโลกในอนาคต”
ข้อมูลบนหน้าจอเปลี่ยนไป
【เป้าหมายหนึ่ง: หวังเจา อายุ 16 ปี เป็นลูกของกู้หมิงหลานกับสามีคนแรก หวังฝูซุ่น หวังฝูซุ่นใช้ชีวิตอยู่กับสุราและมักทุบตีด่าทอเขา หวังเจาเห็นแม่ถูกทำร้ายมาตั้งแต่เด็ก พออายุ 4 ขวบ แม่ก็หนีจากไป นับแต่นั้นเขาปิดกั้นตัวเองอยู่ในความเกรี้ยวกราดและเย็นชา】
【ประเมินความเสี่ยงด้านจิตใจมืดมน: 89% ลักษณะนิสัย: เกรี้ยวกราด เย็นชา และเป็นปฏิปักษ์ต่อโลก ความเชื่อหลัก: เชื่อใจใครไม่ได้ทั้งนั้น】
【เป้าหมายสอง: หลินเนี่ยน อายุ 13 ปี หลังจากกู้หมิงหลานหนีออกจากหมู่บ้านบนเขา ครูชนบทหลินเผยเหวินช่วยเธอไว้ ทั้งสองรักกันและมีลูกสาวด้วยกัน ต่อมาหลินเผยเหวินถูกครอบครัวกดดันให้แต่งงานกับคนอื่น และส่งหลินเนี่ยนไปให้ย่าที่ชนบทเลี้ยงดู ย่ามักทุบตีด่าทอ ทำให้เธอต้องใช้ชีวิตอย่างอดอยากและหนาวเหน็บ】
【ประเมินความเสี่ยงด้านจิตใจมืดมน: 93% ลักษณะนิสัย: ด้านชา ชอบเอาใจผู้อื่น และมองเห็นคุณค่าในตัวเองบิดเบี้ยว ความเชื่อหลัก: ฉันไม่คู่ควรกับความรัก】
【เป้าหมายสาม: กู้เหยียน อายุ 12 ปี ระหว่างที่กู้หมิงหลานระหกระเหินดิ้นรนเอาชีวิตรอด เธอตั้งครรภ์โดยไม่ตั้งใจในสถานที่แห่งหนึ่ง ไม่ทราบว่าใครเป็นพ่อ ขณะนี้กู้หมิงหลานพาเขาอาศัยอยู่ในห้องเล็ก ๆ ซอมซ่อหลังตรอกของหอ歌舞แห่งหนึ่ง เขาหน้าตาดี พูดจาหวานหู และช่วยทำงานจิปาถะในหอ歌舞】
【ประเมินความเสี่ยงด้านจิตใจมืดมน: 68% ลักษณะนิสัย: โตเกินวัย รู้จักเอาตัวรอด และเคยชินกับการเสแสร้ง ความเชื่อหลัก: ต้องทำตัวให้มีประโยชน์เสียก่อน ถึงจะมีสิทธิ์มีชีวิตอยู่】
【หมายเหตุ: ขณะนี้เป้าหมายสามยังใช้ชีวิตอยู่กับแม่ แม้กู้หมิงหลานผู้เป็นแม่จะอ่อนแอและเจ็บป่วยบ่อย แต่ก็ยังเป็นเสาหลักทางใจของเขา ผลประเมินแสดงให้เห็นว่า หากสูญเสียแม่ไป ค่าความมืดมนของเป้าหมายสามจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น】
สายตาของกู้จิ้งฉือหยุดอยู่ที่หมายเหตุบรรทัดสุดท้าย
“68%… ยังไม่เสียคนไปทั้งหมด”
เธอพึมพำกับตัวเอง “ยังช่วยได้”
พนักงานต้อนรับเริ่มประกาศข้อมูลการลงจอด
นอกหน้าต่างเครื่องบิน รันเวย์ของสนามบินไคตั๊กมองเห็นได้ชัดเจนแล้ว ราวกับไม้บรรทัดที่พาดอยู่ท่ามกลางอาคารแน่นขนัดในเกาลูนซิตี้
“ระบบ” จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส “ฉันรับภารกิจนี้”
【ยืนยัน】
“แต่ฉันมีเงื่อนไขอยู่สองสามข้อ”
【…เชิญกล่าว】
“มีเวลา 1 ปี เงิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในฮ่องกงยุคนี้ก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก”
【เงินทุนตั้งต้นที่ระบบมอบให้เพียงพอ—】
“รีบร้อนไปไหน ฉันยังพูดไม่จบ” เธอแกว่งแก้วเปล่าในมือ “ฉันอยู่ตัวคนเดียว ไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ต้องบริหารกิจการ ต้องตามหาเด็กสามคน แล้วยังต้องอบรมสั่งสอนพวกเขาอีก คุณคิดว่าฉันจะรับมือไหวเหรอ? ฉันคงเหนื่อยตายก่อน ถ้าฉันตายแล้วภารกิจของคุณจะทำยังไง?”
เธอพูดอย่างมีเหตุผลเต็มที่
ระบบเงียบไป
กู้จิ้งฉือรู้อยู่แก่ใจ
ประสบการณ์จากชาติก่อนสอนเธอว่า เวลาต่อรองกับองค์กรใดก็ตาม ข้อแรกคือต้องทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าปัญหาของเธอเป็นปัญหาของพวกเขาด้วย
“ฉันไม่ได้ขอให้คุณจัดกองทัพมาให้ฉันสักหน่อย”
เธอผ่อนน้ำเสียงลง ทำเสียงออดอ้อนปนตัดพ้อเล็กน้อย “ฉันแค่อยากได้ผู้ช่วยสักคน คนเดียวก็พอ คุณดูสิ ฉันเป็นสาวน้อยที่เพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่รู้จักทางบนเขาฮาล์ฟเมาน์เทนด้วยซ้ำ จะซื้อบ้านยังไง? จะตั้งบริษัทได้ยังไง? หรือจะให้ฉันไปต่อคิวที่สำนักงานจดทะเบียนด้วยตัวเอง?”
พูดไปพูดมา เธอก็หัวเราะออกมาเอง
คนที่ขนาดห้องรับรองพิเศษในสนามบินยังบ่นว่าเก้าอี้นั่งไม่สบาย จะให้ไปวิ่งเต้นตามช่องบริการของรัฐบาลเองเนี่ยนะ?
“เพราะงั้น” เธอสรุป “จัดพ่อบ้านให้ฉันสักคน ไม่ต้องเก่งกาจอะไรมาก แค่ขับรถเป็น รู้ภาษาต่างประเทศสักสองสามภาษา ช่วยจัดตารางเวลาและรับมือกับเรื่องจิปาถะในชีวิตประจำวันได้ก็พอ ในเมื่อคุณเป็นหน่วยงานดูแลโลกคู่ขนาน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้คงจัดการได้ใช่ไหม?”
【…ระบบไม่มีบริการจัดหาบุคลากร】
“แล้วคุณให้บริการอะไรบ้าง?”
【ระบบนี้ให้การสนับสนุนด้านเงินทุน การสืบค้นข้อมูล และแนวทางภารกิจ—】
“สืบค้นข้อมูลใช่ไหม?”
กู้จิ้งฉือคว้าคำนั้นไว้ “งั้นช่วยสืบให้หน่อยว่า พ่อบ้านระดับสูงที่สุดในฮ่องกงมีใครบ้าง จากนั้นฉันจะไปจ้างเอง ไม่ต้องจัดคนให้ฉัน แบบนี้ก็ได้ใช่ไหม?”
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง
【…สร้างผลการค้นหาเรียบร้อยแล้ว】