ลูกชายของเหลียงกั๋วอันได้ยินคำว่า "ไม่ได้" หน้าเสียลงทันที
"หมอครับ อาการแบบนี้พ่อผมเป็นมาหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งมาโรงพยาบาลฉีดน้ำตาลเข้ากลับดีเลย มาถึงคุณนี่กลับไม่ได้อีก?"
พยาบาลจ้าวเปิดเส้นเลือดไว้แล้ว ตามที่หลินเย่เตือนก่อนหน้านี้ เจาะเลือดเก็บตัวอย่างตอนน้ำตาลต่ำวิกฤตไว้ก่อน ตามด้วยการดันน้ำตาลกลูโคส สีหน้าของคนแก่ค่อย ๆ ดีขึ้น ปากเริ่มพึมพำออกมาได้
"หิว… หิวจะแย่…"
ลูกชายรีบควักขนมปังกรอบจากกระเป๋า "พ่อ กินหน่อย"
หลินเย่ยกมือห้าม "อย่าเพิ่งให้กินตอนนี้"
"ขนาดกินคุณยังไม่ให้กิน?" ลูกชายหัวเสีย "พ่อผมน้ำตาลต่ำ ไม่กินแล้วจะรออะไร?"
ซุนจื้อเฉียงเดินเข้ามา วางแฟ้มประวัติคนไข้ไว้ข้างเตียง "วัดระดับน้ำตาลก่อน ตรวจอินซูลิน ซี-เปปไทด์ การทำงานของตับและไต ถามประวัติให้ละเอียด"
ลูกชายขมวดคิ้ว "ตรวจเยอะขนาดนี้ทำไมครับ? พ่อผมไม่ได้เป็นเบาหวาน แค่อายุมากแล้วกินน้อย"
เขาบีบซองขนมดังกรอบแกรบ "เราไม่ได้ไม่รักษา แต่อาการแบบนี้พ่อผมเป็นเพราะความหิวทุกที ฉีดยาเข็มเดียว กินสองคำก็หาย ถ้าแอดมิดตรวจทีก็เป็นหมื่นเป็นแสน คนแก่เองก็ไม่อยากทำ"
หลินเย่ถาม "พ่อคุณน้ำตาลต่ำบ่อยแค่ไหน?"
"ช่วงเดือนที่ผ่านมาสามสี่ครั้งครับ"
"เกิดตอนไหนบ้าง?"
"ส่วนใหญ่ตอนเช้า บางครั้งก่อนข้าว"
"กินแล้วดีขึ้น?"
"ใช่"
"ใช้ยาลดน้ำตาลไหม? ที่บ้านมีใครใช้ปากกาอินซูลินบ้าง?"