คืนที่ฝ่ายเวชปฏิบัติมาตรวจเวรกะดึก ห้องฉุกเฉินกลับเงียบผิดปกติ
เวลาห้าทุ่มครึ่ง หลิวเจิ้นหัวเดินเข้ามาพร้อมลูกน้องสองคน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องดังชัดกว่าเสียงเตือนของเครื่องติดตามสัญญาณชีพตรงมุมห้องเสียอีก
ฉินไห่นั่งพลิกแฟ้มประวัติอยู่ในห้องทำงาน เงยหน้าขึ้นมาโดยไม่มีท่าทีแปลกใจเลยสักนิด
“หัวหน้าหลิว ดึกขนาดนี้”
“ตรวจความปลอดภัยทางการแพทย์ช่วงกลางคืนครับ” หลิวเจิ้นหัวยิ้มมุมปาก “ไม่รบกวนเวลาช่วยชีวิตพวกคุณหรอกใช่ไหม”
พยาบาลจ้าวหลบอยู่หลังเคาน์เตอร์พยาบาลแล้วกลอกตา
ปากบอกไม่รบกวน แต่ทุกครั้งที่มาก็เป็นตัวถ่วงที่สุดเลย
เจ้าหน้าที่ที่ตามหลังหลิวเจิ้นหัวมากำสมุดบันทึกแน่น เริ่มจากตรวจดูว่ามีใครอยู่เวรครบไหม แล้วตรวจสอบซีลรถเข็นฉุกเฉิน จากนั้นก็พลิกสมุดบันทึกการปรึกษาแพทย์
พลิกมาถึงไม่กี่หน้าหลัง ชื่อของหลินเย่ปรากฏบ่อยจนสะดุดตา ปากกาของเจ้าหน้าที่หยุดชะงักหลายครั้ง
ซีลรถเข็นฉุกเฉินถูกถ่ายรูป อุณหภูมิตู้ยาเย็นถูกบันทึก แม้แต่ลายเซ็นในสมุดบันทึกการปรึกษาแพทย์ตอนกลางคืนที่อาจขาดไปก็ยังถูกวงด้วยปากกาสีแดง
พยาบาลจ้าวกดเสียงต่ำบ่น “ตรวจละเอียดกว่าตอนเรากู้ชีพอีก”
ซุนจื้อเฉียงไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่ส่งสายตาบอกให้เธอเงียบ
คืนนี้หลิวเจิ้นหัวไม่ได้มาเพียงลำพัง ข้างหลังยังมีคนจากฝ่ายวิทยาศาสตร์ศึกษาและฝ่ายการพยาบาลตามมาด้วย แสดงชัดว่าไม่ใช่แค่แวะมาเดินเล่น
“หลินเย่อยู่ไหม”